(١) موسى! دنيا را واگذار، از آن بگذر، كه نه دنيا براى توست، نه تو براى دنيا، ترا چه به خانه ستمكاران؟ جز اينكه در آن به كار نيكى پردازى كه براى اين كار خوش سرائى است.

(٢) موسى! دنيا و اهلش براى يك ديگر فتنه‌اند، هر كس به وضع خود و كار خود، خوش دل و خوشبين است. اما مؤمن آخرت در نظرش جلوه‌گر است، هر دم سست شود، در آن بنگرد (تا نيرو گيرد) لذت آنجا ميان او و كامرانى دنيا سد شده، سحرگاه او را چون سوارى كه به مقصد شتابد به تكاپو گمارد، روز اندوهگين، و شب غمين است، خوشا بحالش، اگر پرده برافتد چه شادمانيها كه بيند.

(٣) موسى! اگر ديدى ثروت رو آورده بگو: كيفر گناهى پيش افتاده، و اگر ديدى فقر روى كرده، آفرين بر نشان صالحان، (موسى) گردنكش ستمكار مباش، و با ستمگران يار مشو.

(٤) موسى! آن زندگى را كه پايانى نكوهيده دارد، هر چه هم دراز باشد، عمر نتوان گفت، و آنچه بدان دست نيابى، اگر (اين محرومى) خوش عاقبت باشد، زيانت نرساند.

(٥) موسى! كتاب كه (شايد تورات باشد، يا لوح محفوظ) با كمال صراحت سرانجام ترا بيان كرده، با اين وصف چگونه با اين چشمها مى‌خوابى؟ و چگونه گروهى لذت زندگى را مى‌چشند، اگر نه اين است كه پيوسته در غفلت و پياپى در شهوات بسر مى‌برند. راستان عالم از كمتر از اين بيتابى كنند.

(٦) موسى! بندگانم را بگوى مرا بر (جبران) گذشته‌ها بخوانند، اما نخست اقرار كنند كه من ارحم الراحمينم، دعاى بيچارگان را اجابت كنم، نگرانى را برطرف سازم، زمانه را تغيير دهم، گشايش آورم، اندك را سپاس گزارم، بسيار را پاداش دهم، درويش را توانگر سازم و منم پاينده مقتدر توانا. هر خطاكار كه به تو پناهنده شود بگو: اهلا و سهلا، (خوش آمدى) به فراخ‌ترين درگاه بار گشودى، درگاه پروردگار جهانيان، برايش استغفار كن، و همچون يكى از آنها باش، به جهت فضل و احسانى كه به تو كرده‌ام بر آنها بزرگى نكن، بگو تا از فضل و رحمتم بخواهند كه اختيارش به دست هيچ كس ديگر نيست، و من فضل عظيم دارم، پناهگاه خطاكارانم، همنشين بيچارگانم، آمرزشخواه گنهكارانم‌[١]، تو در پيشگاه من مقامى پسنديده دارى، مرا با قلبى‌

[١] جمله به اين صورت صحيح بنظر نمى‌رسد، كه اطلاق مستغفر، بر خداوند محتاج به تأويلات بعيده است و در وافى چنين آمده، طوبى لك يا موسى، كهف الخاطئين ... موسى خوشا بحال تو كه پناه خطاكاران، و همنشين بيچارگان و آمرزشخواه گنهكارانى و بايد مطمئن بود كه نقل وافى- از كافى- صحيح است.