و نفس در سينه‌ها حبس شود، روزى است كه از لغزشى نگذرند، «فديه» و بدلى نستانند، از هيچ كس عذرى نپذيرند، كسى را رخصت توبه ندهند، هيچ چيز جز پاداش نيكى و كيفر گناه در كار نباشد، هر كه در اين دنيا ذره‌اى كار خير كرده آن را بيابد، و هر كه ذره‌اى كار شر كرده آن را ببيند.

(١) پس اى مردم! از گناهانى كه خدا منعتان كرده، و در كتاب صادق و بيان ناطقش بر حذرتان داشته بپرهيزيد، و آنجا كه شيطان لعنتى شما را به شهوات نقد و كامرانيهاى اين دنيا دعوت كند از مكر و عذاب خدا ايمن نباشيد، خداوند فرموده: «پرهيزكاران را چون وسوسه‌اى از شيطان به دل رسد متنبه گشته همان دم بصيرت يابند. (اعراف: ٢٠١).

ترس خدا را در دل جاى دهيد، پاداشهاى نيكى را كه خدا براى هنگام بازگشت به او نويد داده، و عذابهاى سختى را كه از آنها بيمتان داده، به ياد آريد. هر كه از چيزى ترسد از آن بپرهيزد، هر كه از چيزى آن را وانهد، از آن غافلان نباشيد كه دل به زيور دنيا بسته‌اند، و مكارانه بدكرداريها كنند، خداوند فرمايد: «آيا آنها كه فريبكارانه كردارهاى زشت كنند ايمن‌اند كه خدا به زمينشان فرو برد، يا از آنجا كه پى نبرند عذابى بر سرشان ببارد، يا در گرما گرم كارها عذاب گريبانشان را بگيرد كه قدرت فرار نداشته باشند، يا آنها را به حال ترس و اضطراب بگيرد؟» (نحل: ٤٦- ٤٤). از آنچه خدايتان بر حذر داشته، و از سرنوشتهاى ستمگران كه در كتابش بيان كرده بپرهيزيد ايمن مباشيد كه برخى از آن وعده‌ها كه در قرآن به ستمكاران داده شما را نيز فرا گيرد، خداوند داستانهاى آنان را براى عبرت شما ياد كرده در قرآن به گوش شما رسانده، فرموده:

«چه آباديها كه مردمش ستمگر بودند همه را درهم كوبيديم و از آن پس گروه ديگرى آفريديم، چون عذاب ما را احساس مى‌كردند (به خارج صحنه) مى‌دويدند، يعنى مى‌گريختند (به آنها خطاب مى‌شد) ندويد به خانه‌ها و (زندگيهاى پر) عيش و نوش خود باز گرديد، باشد كه از شما سؤال كنند». (انبياء: ١٣- ١١). چون عذاب فرا مى‌رسيد مى‌گفتند: «اى واى بر ما ستمكار بوديم.» (انبياء: ١٤). مردم! خيال نكنيد اين آيات مربوط به مشركان است. (چه در ذيل همين آيات) فرمايد: «روز قيامت ترازوهاى عدل را بر پا كنيم، و به هيچ كس ستم نشود، و اگر (عملى) به اندازه خردلى باشد همه را بحساب آريم و ما حسابگرى كافى هستيم.» (انبياء: ٤٨). بندگان خدا، براى مشرك ترازوئى ننهند، و نامه عملى نگشايند. آنان گروه گروه‌