تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٨٥ - سخنان كوتاه آن حضرت در اين زمينهها پند، حكمت، زهد و

و سپاسگزار باشد تا مستوجب فزونى گردد.

(١) ٧١. تو كه خائن را آزموده‌اى روا نيست امينش شمرى، و آن را كه امين دانستى روا نيست متهمش كنى.

(٢) ٧٢. پرسيدند: گرامى‌ترين خلق نزد خدا كيست؟ فرمود: آن كه بيشتر ياد خدا كند، و بيشتر به طاعت او پردازد. گفتند: مبغوض‌ترين خلق نزد خدا كيست؟ فرمود: آن كه خدا را متهم كند، گفتند: مگر كسى خدا را هم متهم مى‌كند؟ فرمود: آرى آن كه از خدا خير خواهد، و چون خيرى به او رسد و نامطبوعش باشد، غضب كند، او خدا را متهم كرده.

گفتند: ديگر كه؟ فرمود: آن كه از خدا شكوه كند. گفتند مگر كسى از خدا هم شكايت مى‌كند؟ فرمود: آرى آن كه چون گرفتار شود بيش از حد گرفتارى نزد مردم بنالد. گفتند:

ديگر كه؟ فرمود: كسى كه هنگام عطا سپاس نگزارد و هنگام بلا صبر ننمايد. پرسيدند پس كه نزد خدا ارجمندتر است؟ فرمود: آن كه گاه عطا شاكر و گاه بلا صابر باشد.

(٣) ٧٣. آدم زود رنج رفيق ندارد، حسود بى‌نيازى ندارد، تأمل بسيار در حكمت عقل را بارور كند.

(٤) ٧٤. ترس از خدا علمى كافى است. و غرور بخدا جهلى كافى.

(٥) ٧٥. بهترين عبادت: خداشناسى، و فروتنى در پيشگاه اوست.

(٦) ٧٦. يك عالم از هزار عابد، هزار زاهد، و هزار كوشا (ى بى‌دانش) برتر است.

(٧) ٧٧. هر چيز زكاتى دارد و زكات علم، آموختن بشايستگان است.

(٨) ٧٨. قضات چهار دسته‌اند، سه دسته در دوزخند، و يكى اهل بهشت است: ١- آنها كه دانسته ظالمانه قضاوت كنند، اينها در آتشند. ٢- آنان كه ندانسته حكم ظالمانه كنند، اينها هم در آتشند. ٣- آنها كه ندانسته به حق قضاوت كنند، اينان هم جهنمى‌اند (كه بدون صلاحيت اين منصب خطير را اشغال كرده‌اند). ٤- آنها كه دانسته به حق حكم كنند اين گروه اهل بهشتند.

(٩) ٧٩. پرسيدند: مرد عادل كيست؟ فرمود: آن كه چشم از حرام بپوشد، زبان از ناروا و دست از ستم نگه دارد.

(١٠) ٨٠. هر تكليفى را كه خدا از مردم محجوب داشته (و به آنها ابلاغ نكرده) از آنها ساقط است تا وقتى كه اعلام كند.

(١١) ٨١. به «داود رقى» فرمود: دست را تا آرنج در دهان اژدها كنى بهتر است تا بسوى تازه به دوران رسيده دراز كنى.