تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٨٣ - سخنان كوتاه آن حضرت در اين زمينهها پند، حكمت، زهد و

(١) ٦٠. هر كه خواهد چيزى را به خدا ياد دهد كه نمى‌داند عرش او بلرزد (شايد مراد دروغ گفتن به خدا و افتراى به او باشد).

(٢) ٦١. خدا مى‌داند كه گناه براى مؤمن از خودپسندى بهتر است. و گر نه هيچ مؤمن را هرگز دچار گناه نمى‌كرد.

(٣) ٦٢. هر كه خويش بد باشد از دست خود در عذاب است.

(٤) ٦٣. نيكى چون اسمش (نيك) است و هيچ چيز از نيكى بهتر نيست جز پاداش آن، نيكى هديه‌اى است كه خدا به بنده‌اش مى‌دهد، نه هر كه مايل است به مردم نكوئى كند، مى‌كند و نه هر كه در آن رغبت دارد بر آن قدرت يابد، و نه هر كه قدرت يابد توفيق دارد. آنگاه كه خدا بر بنده‌اى منت نهد، رغبت، و قدرت، و توفيق را برايش فراهم آرد، و اينجاست كه سعادت و كرامت براى خواهنده (ى نيكى) و نيكوكار (هر دو) تمام شود.

(٥) ٦٤. هيچ چيز چون حق‌شناسى و سپاس، مطبوع را نيفزايد، و هيچ چيز چون صبر نامطبوع را نكاهد.

(٦) ٦٥. ابليس سپاهى نيرومندتر از زن و خشم ندارد.

(٧) ٦٦. براى مؤمن دنيا زندان است، صبر سپر و بهشت جايگاه، و براى كافر دنيا بهشت، قبر زندان، و دوزخ جايگاه.

(٨) ٦٧. خدا يقين بى‌شكى نيافريده كه شبيه‌تر به شك بى‌يقين باشد چون مرگ (كه با همه قطعيت از هر مشكوك بيشتر مورد غفلت و بى‌اعتنائى است).

(٩) ٦٨. اگر ديديد بنده‌اى از گناهان مردم پى‌جوئى مى‌كند و از گناه خود غافل است، بدانيد دچار مكر (خدا) شده.

(١٠) ٦٩. اجر آن كه غذا خورد و شكر گويد، چون كسى است كه روزه گيرد و اجر طلبد، و پاداش آسوده شاكر همانند گرفتار صابر است.

(١١) ٧٠. آن را كه علم ندارد نشايد سعادتمند شمرد. آن را كه مهر و مودت ندارد نتوان ستوده خواند و آن را كه صبر و شكيب نيست نشايد كامل دانست، و براى آن كه از نكوهش و ملامت علما نپرهيزد نبايد خير دنيا و آخرت اميد داشت، عاقل را سزد كه راستگو باشد تا بحرفش اعتماد كنند،