تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٣ - اما شعب اطاعت ناصحان

(١) نشان رياكار نيز چهار چيز است: حرص به عمل خدائى در جمع و سستى در خلوت، عشق به ستايش مردم در همه كارها و تلاش براى خوشنامى.

(٢) علامت منافق چهار چيز است: باطنى نابكار دارد، زبانش با دل، گفتارش با كردار و نهانش با عيان مخالف است، واى بر منافق از آتش.

(٣) علامت حسود چهار چيز است: غيبت از آن كه بر وى حسد برد، چاپلوسى، شماتت در مصيبت (چهارم لا بد از قلم راويان افتاده).

(٤) علامت اسرافكار چهار چيز است: افتخار به باطل، خوردن چيزى كه در دست ندارد (پيش خور كردن)، بيعلاقگى به كار خير و اعتراض بر آنها كه سودش نمى‌رسانند.

(٥) علامت غافل چهار چيز است: كوردلى، اشتباه، سرگرمى و فراموشكارى.

(٦) علامت تنبل چهار چيز است: سستى در كار تا سر حد كوتاهى، كوتاهى تا حد تباهى و خرابى كار، تباهى تا حد گناه (و ترك واجب) و ملالت (بى‌نشاطى).

(٧) علامت دروغگو چهار چيز است: خود راست نگويد، ديگران را راستگو نپندارد، سخن‌چينى كند و تهمت زند.

(٨) علامت فاسق چهار چيز است: سرگرمى، لغو، دشمنى و بهتان.

(٩) علامت خائن (و در نسخه ديگر جائر؛ يعنى ستم‌پيشه و بى‌عدالت) چهار چيز است:

نافرمانى خدا، همسايه‌آزارى، بغض نسبت به نزديكان و تمايل به سركشى و طغيان.

(١٠) شمعون گفت: مرا شفا دادى و از كورى نجات بخشيدى، اينك راههاى هدايت را به من بنما.

فرمود: شمعون تو دشمنانى از جن و انس دارى كه پيوسته تعقيبت مى‌كنند و با تو در پيكارند تا دينت را بربايند، اما دشمنان انس گروهى هستند كه در آخرت بهره‌اى ندارند، به ثواب خدا بيعلاقه‌اند تمام همتشان در سرزنش و ايراد به مردم است، هيچ گاه خود را ملامت نكنند، و از كارهاى مردم كه نكوهش مى‌كنند حذر ننمايند، اگر بينند درستى، گويند رياكار است. اگر بينند نادرستى، گويند خيرى در او نيست.