درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٦٦ - (شرح)
نامى برگزيند و از ساحت كبريائى اين گونه امور مفهوم ندارد زيرا واجب الوجود از هر جهت واجب است و هرگز از خود مسألت و تروى نمىنمايد محتاج به تفكر و يا تصور كه نقص امكانى است نخواهد بود زيرا هر چه را بخواهد بفهمد در اثر تفكر و يا تصور نبوده بلكه آن را از ازل عالم بوده و ساحت ربوبى در اثر علم ازلى و قدرت ذاتى هر چه را بخواهد ايجاد خواهد نمود و محتاج به تفكر و تصور و تصديق و حديث نفس نيست.
از اين رو حاجت ندارد باينكه براى خود نام و يا براى صفات خود نامگذارى نمايد بمنظور اينكه خود را تميز دهد زيرا ساحت ربوبى متميز بالذات است و هرگز مشارك و يا امكانى و مشابه و مانند و شبيه نداشته كه از طريق نامگذارى خود را تميز دهد از سايرين بلكه نامگذارى براى ساحت ربوبى بمنظور آنست كه صفات كمال خود را بجامعه بشر اعلام فرمايد كه او را بشناسند و در مقام خداشناسى بر آيند.
بالاخره از لوازم صفت ربوبيت اعلام نام و صفات واجب خود ميباشد كه اهل توحيد در اثر معرفت بذات و صفات كبريائى او را در مكتب توحيد پيروى نمايند و مسألت خود را از ساحت ربوبى بخواهند و ساحت ربوبى را بآن اسماء و صفات واجب بخوانند و معرفت صفات كبريائى جزء برنامه اصول توحيد است خلاصه اختيار نام ذات قدس و صفات نه بمنظور تميز ذات كبريائى از سايرين است هم چنان كه بشر بدين منظور براى خود نامگذارى خواهد نمود بلكه از شئون صفت ربوبيت كبريائى آنست كه نام ذات و صفات خود را بجامعه اهل توحيد اعلام فرمايد و جزء برنامه مكتب توحيد قرار دهد و اهل توحيد بدان وسيله ساحت قدس و صفات كمال او را بشناسند و او را بخوانند و در مقام اداء وظايف سپاسگزارى بر آيند و چنان كه از تعريف مقام ربوبى و اعلام صفات كبريائى خود دريغ فرمايد بخل ورزيده در اين صورت بشر وظيفه معرفت و شناسائى ساحت