گفتم: چرا فرمود: پس در اين صورت على بن ابى طالب عليه السّلام از طرف رسول خدا صلى الله عليه و آله قسيم الجنّة و النّار است، و رضوان و مالك به دستور آن حضرت كه نشأت گرفته از امر خداست مأمور شده‌اند، اى مفضل! اين مطالب را نگه‌دار كه از جمله اسرار نهفته علم است و جز به اهلش بازگو نكن».

يكى از دانشمندان شيعه- خدايشان بيامرزد- مى‌گويد: اين حديث شريف گوهرى گرانقدر و درّى ارزشمند است كه مولايمان امام صادق عليه السّلام به ما ارزانى داشته و از آن فوايد بسيارى حاصل شود كه بر خردمندان پوشيده نيست: از جمله آن كه مقصود از دوستى امير المؤمنين عليه السّلام حالتى است كه باعث معرفت به مقام او باشد زيرا محبّت آن حضرت همسان با ايمان است و منظور محبّت شخص وى كه در دنيا مدتى موجود و به وسيله حواس جزئى محسوس بوده است نمى‌باشد بلكه منظور دوست داشتن حقيقت الهى و مقام عقلى كلّى اوست كه پيش از آفرينش خلق موجود بوده است. و ديگر اين كه پيامبر ما صلى الله عليه و آله در مقام عقلى كلى‌اش بر ساير انبياء و اوصيايشان مبعوث شد. و آنان را بشارت داده و انذار فرموده است در حالى كه ايشان در آن روز به اطاعت و فرمانبردارى او و دورى از نافرمانى وى مكلّف بودند به خاطر تصديق اين كلام خدا: هذا نَذِيرٌ من النُّذُرِ الْأُولى‌«٨٣» و او از جانب خدا ضامن پاداشى است كه به پذيرندگان دعوتش و اهل طاعت وعده فرمود و همچنين ضامن كيفرى است كه اهل تكذيب را بدان بيم داده است، و ديگر اين كه بر اين اساس امير المؤمنين عليه السّلام در ميان امّتش از اوّلين و آخرين،- چه انبياء و چه امّتها- جانشين اوست، و حكمش بر دربانان بهشت و خازنان دوزخ جارى است و آنان به موجب امر و نهى آن حضرت صادر مى‌شوند، و فرشتگان به طلب آمرزش براى شيعيانش الزام دارند، همان طور كه به توحيد، نبوّت و ولايت ملزم‌اند. خداى تعالى مى‌فرمايد: الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ من حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يُؤْمِنُونَ به وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ.«٨٤»

«٨٣» نجم / ٥٦: اين (پيامبر) بيم دهنده اى از بيم دهندگان پيشين است .

«٨٤» مؤمن / ٧: فرشتگانى كه حاملان عرشند و آنها كه گرد آن (طواف مى كنند) تسبيح و حمد خدا مى گويند و به او ايمان دارند و براى مؤ منان استغفار مى كنند (مى گويند:) پروردگارا رحمت و علم تو همه چيز را فرا گرفته ، خداوندا آنها را كه توبه كرده اند و از راه تو مى روند ببخش و از عذاب دوزخ نگهدار.