راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٨٣

از جمله، به نقل از ابو هاشم جعفرى مى‌گويد: از نيازمندى‌ام به ابو محمّد حسن بن على عليه السّلام شكايت كردم تازيانه‌اش را به زمين كشيد، قطعه‌طلايى حدود پانصد دينار ظاهر شد. گفت: ابو هاشم آن را بردار و عذر ما را بپذير.«٤٢٧»

از جمله به نقل از ابو على مطهّرى آمده است كه از قادسيه نامه‌اى خدمت امام نوشت كه مردم از رفتن به مكه (ظاهرا به دليل شدّت گرما و بيم هلاكت از تشنگى) منصرف شده‌اند و او مى‌ترسد كه اگر حجّ برود، گرفتار تشنگى شود. امام عليه السّلام در پاسخ نوشت:

برويد ان شاء الله بيم عطشى بر شما نيست. پس به سلامت رفتند و تشنگى نديدند.«٤٢٨»

از جمله به نقل از على بن حسين بن فضل يمانى آمده است كه مى‌گويد: بر ابو هاشم جعفرى كه از آل جعفر بود گروه زيادى كه تا آن روز سابقه نداشت، حمله‌ور شدند. پس نامه‌اى به ابو محمّد عليه السّلام نوشت و از اين موضوع شكايت كرد. امام عليه السّلام در پاسخ نوشت:

اگر خدا بخواهد شرّ آنها را كفايت خواهيد كرد. مى‌گويد: پس از دريافت پاسخ با عده كمى به مقابله ايشان رفت و در حالى كه آنها افزون بر بيست هزار تن و اينها كمتر از هزار نفر بودند، آنها را مغلوب كردند.«٤٢٩»

از جمله به نقل از محمّد بن اسماعيل علوى مى‌گويد: ابو محمّد عليه السّلام را نزد علىّ بن اوتامش زندانى كردند. اين مرد با آل محمّد عليهم السّلام دشمن سرسخت و با آل على عليه السّلام بدرفتار بود و هر چه به او دستور مى‌داند، انجام مى‌داد. راوى مى‌گويد: يك روز بيشتر نگذشته بود كه در برابر آن حضرت به خاك افتاد و به خاطر بزرگداشت و تعظيم به او نگاه نمى‌كرد و موقعى كه از نزد وى بيرون آمد از همه كس خوش بين تر و خوش گفتارتر درباره او بود.«٤٣٠»

از جمله به نقل از ابو هاشم جعفرى آمده است كه مى‌گويد: از تنگناى زندان و گرفتار آمدنم در بند به محضر ابو محمّد عليه السّلام شكايت كردم، در پاسخ نوشت: تو امروز نماز ظهر را در منزلت خواهى خواند. موقع ظهر از زندان آزاد شدم و همان طور كه امام عليه السّلام فرموده بود، نماز را در منزلم خواندم و چون در مضيقه مالى بودم مى‌خواستم در همان نامه‌اى كه نوشته بودم تقاضاى كمك كنم ولى شرم كردم. وقتى كه به منزل رسيدم، ديدم صد دينار برايم فرستاده و به من نوشته است كه هر وقت حاجتى داشتى شرم نكن و خجالت نكش‌