راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠٤ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

از هر سو به نزد او مى‌شتافتند و آوازه‌اش در همه جا پيچيده بود و دانشمندان به قدرى كه از آن حضرت روايت كرده‌اند از هيچ يك از اهل بيت، روايت نكرده‌اند و از هيچ يك از عالمان و صاحبان آثار و ناقلان اخبار به اندازه امام صادق عليه السّلام حديث نقل نشده است تا جايى كه محدثان، نام راويان مورد وثوقى را كه از آن حضرت روايت كرده‌اند، بر شمرده و شمار آنان را از اهل آراء و عقايد گوناگون، چهار هزار تن بر آورد كرده‌اند. كه اين خود يكى از دلايل روشن امامت آن حضرت است كه عقلها را حيران ساخته و زبان مخالفان را از ايراد شبهات درباره امامتش لال كرده است.«٢٧٥»

حافظ ابو نعيم مى‌گويد: براستى كه ابو عبد الله، جعفر بن محمّد الصادق عليه السّلام به عبادت و خضوع در پيشگاه خدا رو آورده بود و كناره گيرى از دنيا و خشوع را برگزيده و از رياست و اجتماعات گريزان بود.«٢٧٦»

بعضى گفته‌اند: تصوّف، بهره گرفتن از نسب و ترقّى كردن به وسيله اسباب است.«٢٧٧»

ابن جوزى مى‌گويد: جعفر بن محمّد عليه السّلام از حبّ رياست رو گردان و سرگرم عبادت بود.«٢٧٨»

از ابن حمدون نقل شده است كه منصور دوانيقى در نامه‌اى به جعفر بن محمّد عليه السّلام نوشت: چرا شما مثل ساير مردم نزد ما رفت و آمد نمى‌كنيد؟ در پاسخ نوشت: نه ما كارى كرده‌ايم كه به خاطر آن از تو بيم داشته باشيم و نه تو از امور آخرت چيزى دارى كه به آن اميد نزد تو آمد و رفت كنيم و نه در نعمتى هستى كه به تو گوارا باد بگوييم و نه مصيبتى را مى‌بينيم كه تو را تسليت بدهيم پس نزد تو بياييم چه كنيم؟ مى‌گويد: منصور با شنيدن اين پاسخ، نوشت، همراه ما باش تا ما را نصيحت كنى! جواب داد: كسى كه هدفش دنيا باشد تو را نصيحت نمى‌كند و آن كه هدفش آخرت است، همراه تو نمى‌شود. منصور گفت: به خدا سوگند كه اين سخن، جايگاه مردمى را كه هدفشان دنياست از مردمى كه طالب آخرتند در نزد ما مشخّص كرد و براستى كه جعفر بن‌