راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٦٠ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

از جمله، به نقل از معمّر بن خلّاد، از قول ابو جعفر عليه السّلام يا از قول مردى كه او از ابو جعفر عليه السّلام نقل كرده- ترديد از ابو على است- مى‌گويد: امام عليه السّلام فرمود: معمّر سوار شو (برويم)، عرض كردم: به كجا؟ فرمود: همانطور كه مى‌گويم سوار شو! معمّر مى‌گويد:

سوار شدم، رفتيم تا به زمين نشيب- يا به يك دره‌اى رسيديم- ترديد از ابو على است- پس به من فرمود: همين جا بايست. مى‌گويد: ايستادم تا امام عليه السّلام برگشت. عرض كردم:

فدايت شوم كجا بودى؟ فرمود: السّاعه بدن پدرم را در خراسان به خاك سپردم.«٣٧٥»

از جمله به نقل از قاسم بن عبد الرّحمن- كه وى زيدى مذهب بوده است- مى‌گويد:

به بغداد رفتم در مدّتى كه آنجا بودم، مردم را مى‌ديدم كه بر هم سبقت مى‌گرفتند، بر يكديگر فخر مى‌كردند و مى‌ايستادند. گفتم: چه خبر است؟ گفتند: ابن الرّضا! ابن الرّضا! گفتم: به خدا قسم بايد او را ببينم، پس سوار بر استرى از دور پيدا شد. با خود گفتم: خدا پيروان امامت را از رحمت خود دور كند كه معتقدند خداوند اطاعت اين شخص را واجب كرده است! به سمت من برگشت و گفت: اى قاسم بن عبد الرحمن! أَ بَشَراً مِنَّا واحِداً نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ«٣٧٦» پس با خود گفتم: به خدا قسم كه اين جادوگر است! رو به سمت من كرد و گفت: أَ أُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ من بَيْنِنا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ«٣٧٧» مى‌گويد: از عقيده‌اى كه داشتم برگشتم و معتقد به امامت شدم و گواهى مى‌دهم كه او حجّت خدا بر خلق است و بدان معتقدم.«٣٧٨»

از جمله از عمران بن محمّد اشعرى نقل است كه مى‌گويد: بر ابو جعفر دوم عليه السّلام وارد شدم، خواسته‌هايم بر آورده شد. عرض كردم: امّ حسن به شما سلام رسانده و جامه‌اى از جامه‌هايتان را در خواست كرده تا كفن خود قرار دهد، فرمود: او از جامه من بى نياز شده است. مى‌گويد: از منزل امام عليه السّلام بيرون رفتم ولى معناى اين سخن امام را نفهميدم تا اين كه خبر رسيد امّ حسن، سيزده يا چهارده روز پيش از دنيا رفته است.«٣٧٩»