عبد الله- چنانكه پدرم فرموده بود- ادّعاى امامت و جانشينى پدرم را كرد و طولى نكشيد كه از دنيا رفت و اين خود از دلايل امامت آن حضرت بود كه ما را پيشاپيش به چيزى بشارت مى‌داد و همان طور مى‌شد. آرى بدين وسيله امام شناخته مى‌شود.»«٢٤٥»

از فيض بن مطر نقل شده كه مى‌گويد: خدمت امام باقر عليه السّلام رسيدم. قصد داشتم راجع به خواندن نماز شب در ميان كجاوه بپرسم. او از من پيشى گرفت و فرمود: «رسول خدا صلّى الله عليه و آله سوار بر شتر به هر سوى كه حركت مى‌كرد نماز مى‌خواند.»«٢٤٦»

در همان كتاب از سعد اسكاف نقل شده كه مى‌گويد: اجازه خواستم تا خدمت امام باقر عليه السّلام شرفياب شوم. گفتند: عجله نكن كه جمعى از برادران شما نزد ايشان هستند، فاصله‌اى نشد كه دوازده مرد، شبيه قومى از هندوها كه قباهاى تنگ بر تن و كفشهايى به پاداشتند بيرون آمدند، سلام دادند و گذشتند و من به حضور امام باقر عليه السّلام شرفياب شدم عرض كردم، اينهايى كه از خدمت شما رفتند من نشناختم، اينها كه بودند؟ فرمود: «آنها گروهى از برادران جنّ بودند. سعد مى‌گويد، پرسيدم: جنّيان بر شما ظاهر مى‌شوند؟

فرمود: آرى همان طورى كه شماها نزد ما مى‌آييد، نمايندگان آنها نيز در حلال و حرامشان به ما مراجعه مى‌كنند.»«٢٤٧»

در همان كتاب از امام صادق عليه السّلام نقل شده كه فرمود: «شنيدم، پدرم روزى مى‌فرمود:

فقط پنج سال از عمر من مانده است. پس آن مدت بدون كم و زياد سپرى شد.»«٢٤٨»

از محمّد بن مسلم نقل شده است كه مى‌گويد: با امام باقر عليه السّلام بين مكه و مدينه حركت مى‌كرديم در حالى كه آن حضرت، بر استرى سوار بود و من بر الاغ ايشان سوار بودم. ناگهان گرگى از قلّه كوه سرازير شد، تا نزديك امام باقر عليه السّلام رسيد، استر بر زمين نشست و گرگ جلو آمد تا آن جا كه سرش را بر قربوس زين نهاد و صورتش را جلو برد و امام عليه السّلام مدت زيادى به سخن او گوش فرا داد سپس فرمود: برو، من حاجتت را بر آوردم، گرگ نيز با خوشحالى دوان دوان بازگشت امام عليه السّلام رو به من كرد و فرمود:

فهميدى چه گفت؟ عرض كردم: خدا و پيامبر و فرزند پيامبر خدا داناترند. فرمود: او به من گفت: پسر پيغمبر! همسر من در آن كوه، زايمانش مشكل شده است شما از خداوند بخواهيد تا او را نجات دهد و احدى از نسل مرا بر هيچ كس از شيعيان شما مسلّط

«٢٤٥» كشف الغمه ، ص ٢١٧.