ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٧ - همان گونه كه در آن زمان هدايت مغلوب هوى نخواهد شد ، قرآن نيز مقهور آراء و نظريات پيش ساخته و موافق هوى و خود خواهىها نخواهد گشت

در هوى و هوس . در چنين روزگارى است كه احدى از آدميان به فكر تفسير و توجيه هواهاى نفسانى و شيطانى خود بوسيلهء كج و منحرف ساختن مفهوم هدايت و مختصات آن نخواهد افتاد . ديگر كسى نخواهد گفت : حيات يعنى لذت حيوانى من ، [ اگر چه به آلام ديگران تمام شود ] حيات يعنى بدست آوردن منفعت براى من [ اگر چه به ضرر ديگران تمام شود ] و بطور كلى هدايت در آن روز چنان تفسير خواهد شد كه هيچ كسى نتواند مفهوم و مختصات آن را بدلخواه خود باين سو و آن سو كشيده و آنها را در خدمت هواى خود قرار بدهد . اين كه مى گوييم : چنين روزگارى در آينده فرا مى رسد ، معنايش آن نيست كه امروز همهء نيروها و استعدادهاى خود را از كار بيندازيم و دست و پاى خود را ببنديم و بانتظار آينده بنشينيم . زيرا چنين توهمى براى نابود كردن خويشتن خوب است كه نه امروزى براى انسان باقى مى گذارد و نه فردايى تا نوبت به انتظار برسد .
همان گونه كه در آن زمان هدايت مغلوب هوى نخواهد شد ، قرآن نيز مقهور آراء و نظريات پيش ساخته و موافق هوى و خود خواهىها نخواهد گشت .
در آن روزهاى الهى ، چهرهء نورانى آن انسان كامل ، قيافهء حقيقى قرآن را روشن خواهد ساخت . آراء و نظريات پيش ساخته كه بر مبناى آلودگىهاى مغزى و تمايلات درونى شكل گرفته‌اند ، توانايى رويارويى با آن قيافهء نورانى قرآن را از دست خواهند داد . درون مردم رشد يافتهء آن دوران ، چنان صفايى خواهد داشت كه با رويارويى با قرآن ، خود را با فروغ ربانى مواجه خواهند ديد . شنيدن يا ديدن آيهء ( هُوَ الله الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ لَه الأَسْماءُ الْحُسْنى يُسَبِّحُ لَه ما فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) [١] ( او است خداوند خالق و به وجود آورنده و صورتگر انسانها ، از آنِ او است اسماء حسنى ، هر چه كه در آسمانها و زمين است ، تسبيح او را مى گويند و او است خداوند عزيز و حكيم . ) همان و مشاهدهء جمال و جلال گويندهء آن كه خدا است جل شأنه همان .

[١] الحشر آيهء ٢٤