اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣٥ - ٥- نور محمّد صلى الله عليه و آله

از آن نور آفريده شده‌اند، پس هنگامى كه روز رستخيز فرا رسد، نور پايين به نور بالا بپيوندد، سپس امام عليه السلام دو انگشت سبابه و ميانه خود را به يكديگر پيوند داد و فرمود: مثل اين دو. يعنى نور شيعيان اهل بيت در روز رستخيز.» [١]

ج- ابن عباس مى‌گويد: «از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شنيدم كه على عليه السلام را مخاطب قرار داده بود و مى‌فرمود: اى على! همانا خداوند متعال بود و چيزى با او نبود، پس من و تو را به صورت دو روح از نور جلال خويش آفريد و ما در برابر عرش خداوند جهانيان تسبيح مى‌گفتيم و تقديسش مى‌كرديم و سپاسش مى‌گزارديم و لا اله الا اللَّه مى‌گفتيم و اين پيش از زمانى بود كه خداوند آسمانها و زمينها را بيافريند. پس چون اراده فرمود آدم را بيافريند من و تو را از يك گِل آفريد كه همان گل عليّيّن است. ما را با آن نور مخلوط كرد و در همه نورها ورودهاى بهشت فرو برد. سپس خداوند آدم را آفريد و در صُلب او اين گل و نو را نهاد. پس چون او را بيافريد نسلش را از پشت او بيرون آورد و آنها را به سخن واداشت و از آنها به خدايىِ خود اقرار گرفت.

نخستين مخلوقى كه به خدايى خداوند اقرار كرد، من و تو و ديگر پيامبران- هر يك به قدر منزلت و قرب او به خداوند- بوديم، پس خداوند فرمود: اى محمّد و اى على! راست گفتيد و اقرار نموديد و در طاعت من بر ديگر خلايقم پيشى گرفتيد و در علم سابق من چنين بوديد، پس شما دو نفر و امامان از نسل شما و شيعيان شما برگزيدگان خلايق من هستيد و اين چنين شما را آفريدم. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اى على آن گل در صلب آدم بود و نور من و تو ميان دو چشم او...» [٢]