اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢١٣ - فصل چهارم ويژگيهاى باورمندان بداء

را برسان و خدا از آنچه مى‌كند مورد پرسش قرار نمى‌گيرد.» [١]

بدين ترتيب قَدَر، حق است، ليكن برآوردن قَدَر و اجراى آن به دست خداوند سبحان است. در حديثى منقول از فضيل بن يسار آمده است كه امام صادق عليه السلام فرمود: «همانا خدا كتابى مرقوم داشته كه هر آنچه را بوده و خواهد بود در آن آورده است و آن را در پيش روى خود نهاده است و هر چه از آن را بخواهد پيش مى‌افكند و هر چه را بخواهد عقب مى‌اندازد و هر چه را بخواهد محو مى‌كند و هر چه را بخواهد اثبات مى‌كند، هرچه از آن را بخواهد مى‌شود و هرچه را نخواهد نمى‌شود.» [٢]

از همين جاست كه دين مبين به ما فرمان داده تا به درگاه خداوندى دعا كنيم، زيرا بداء در امور الهى‌ راه دارد.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «دعا كن و نگو مسأله تمام شد، زيرا نزد خداوند عزّوجلّ جايگاهى است كه جز با در خواست بدست نمى‌آيد.» [٣]

امام كاظم عليه السلام مى‌فرمايد: «دعا در پيش گيريد كه دعا و طلب به درگاه الهى حكمى را باز مى‌گرداند كه مقدّر شده و جز امضاى آن باقى نمانده، پس هرگاه خداوند عزّوجلّ خوانده شود و از او خواسته شود كه بلايى را بر طرف كند خدا آن بلا را برطرف مى‌نمايد.» [٤]

آيت اللَّه مرواريد در اين باره مى‌گويد: «خداوند متعال پس از آن خلق را آفريد قدرتش به عرصه مى‌آيد و دستش را براى باقى گذاردن، يا نابود كردن، يا تبديل و تغيير امورى كه مقدَّر كرده، مى‌گشايد كه آن را افزايش، كاهش، تقديم و تأخير