اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣١٢ - فصل چهاردهم چگونه خداوند متعال را بشناسيم؟

فصل چهاردهم: چگونه خداوند متعال را بشناسيم؟

از بهترين و شريفترين نعمتهاى الهى بر مردم آن است كه خود را براى ايشان شناسانده است حال اينكه برايشان رخصت فرموده كه او را از پرتو آياتش بشناسند.

كسى كه به شناخت خداوند نائل آيد ناگريز اين واقعيت را احساس مى‌كند كه خداوند متعال چه نعمت بزرگى بدو ارمغان كرده است و در اين هنگام در مى‌يابد كه اگر چنين خداى بزرگى را نمى‌شناخت با چه زيان هنگفتى روبرو مى‌بود؟ و آيا، بدون اين شناخت او، دنيا شايستگى زندگى كردن را مى‌داشت؟ چنانچه انسانى كه تمامى عمر خود را در غفلت از خداى هستى به سر برده، از جمال و جلال او بدو ربوده، لذّت مناجات و نيروى توكّل بر او گسترده اطمينان بدو را نچشيده، نمى‌تواند ميزان خسارت وارد به خويش را بيان كند.

آدمى از بيان مقدار بهره‌ورى از محبّت خداوند تبارك و تعالى كاملًا ناتوان است.

خداوند رحمان هنگامى كه براى مردم و مؤمنان اهميّت نماز را بيان مى‌فرمايد و روشن مى‌كند كه نماز از هر گونه كار زشتى جلوگرى مى‌كند بلافاصله اين حقيقت را براى ما يادآور مى‌شود كه ذكر خداوند بزرگتر است:

اتْلُ‌مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى‌ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَلَذِكْرُ