اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠٩ - فصل چهارم ويژگيهاى باورمندان بداء

وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى‌ وَحُسْنَ مَآبٍ‌ [١].

«او را به درگاه ما تقرّب است و بازگشتى نيكو.»

از رحمت خدا در آخرت نيز چيزى از آنچه در دنيا بدو داده شد كم نگشت، زيرا رحمت خدا گسترده است، پس چگونه اين رحمت نمى‌تواند به هنگام تقاضا به ما برسد؟!

اينك داستان ايّوب را مى‌خوانيم كه بلا او را در بر گرفت، مثل و نمونه‌اى گشت براى تحمّل سختى، ولى هنگامى كه از خداى خود شفا در خواست كرد و عرض نمود:

... أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ‌ [٢].

«... مرا شيطان به رنج و عذاب افكنده است.»

خداوند به او فرمود:

ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ‌ [٣].

«پايت را بر زمين بكوب، اين آبى است براى شستشو و اين آبى است سرد براى آشاميدن.»

و بدين ترتيب او را از بيمارى شفا بخشيد و ما به ازاى خسارت او را به او داد و فرمود:

وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَى‌ لَأُولِي الْأَلْبَابِ‌ [٤].

«و به او خانواده‌اش و همچندِآن از ديگر ياران را عطا كرديم و اين خود رحمتى از ما بود و براى خردمندان اندرزى.»