اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥ - انتقاد

از لا بلاى همه اين مباحث براى ما آشكار مى‌شود كه قرآن كريم، سنّت شريف پيامبر، اهل بيت و دعاهاى معصومين عليهم السلام به جا مانده از عميق‌ترين، پيچيده‌ترين مسائل، استار، بزرگترين معماها و پنهان‌ترين غيبها، سخن مى‌گويند و سخن آنها در اين پيرامون با چنان زبانى آسان و وجدانى بيان مى‌شود كه يك انسان خردمند مى‌تواند از آنها به همراه بَرد.

تلاوت هر آيه‌اى از آيات قرآن كريم، خواندن هر روايت و دعايى كه بر زبان رسول اكرم و اهل بيت نبوّت جارى شده است ما را به تلاوت و قرائت بيشتر فرا مى‌خواند. متأسفانه ما از اين سرچشمه‌هاى غنى علمى به رغم نزديكى آنها به ما بسى دور هستيم و از بهره بردن از آنها بر كناريم، زيرا با مفهوم قرآنى كه تلاوت مى‌كنيم يا دعايى كه مى‌خوانيم يا روايتى كه مى‌شنويم آشنا نيستيم، در حالى كه اگر عرفان اسلامى را بشناسيم و پژوهش نمايم همين آيات به نردبان و همين دعاها به مكتب و احاديث رسيده از پيامبر اكرم و اهل بيت عليهم السلام به دانشگاهى معنوى- علمى بدل مى‌شوند كه بر ايمان، تربيت، دانش و اخلاق نيكوى هر يك از ما مى‌افزايند.