الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب چهارم مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٧١

ابو خالد مى‌گويد:

يعنى: و اينكه آن دختران من خالى از لباس بمانند اگر پوشانده شوند بلباس دختران مردمان، پس باز بماند چشم ايشان از كريمان بى‌خير.

شاهد در « كسى » است كه بكسر عين الفعل بوده و لازم استعمال شده است.

حال اگر سين را فتحه داده و بدين ترتيب « كسى » بمعناى « ستر » و « غطى » شود متعدّى بيك مفعول مى‌شود مانند آنچه در قول امرء القيس آمده:

يعنى: و سوار مى‌شوم در روز جنگ اسبى را كه مثل ملخ داراى نقش مى‌باشد و پوشانده باشد صورتش را مويهاى پيشانى و افشان او.

شاهد در « كسى » است كه عين الفعلش مفتوح شده و بمعناى غطى (پوشانده است) مى‌باشد.

و گاهى وقتى سين را فتحه دادند « كسى » بمعناى « اعطى كسوة» آمده و بدين ترتيب بدو مفعول متعدّى مى‌شود: مانند:

كسوت زيدا جبّة (به زيد جبّه و لباس پوشاندم).

و همچنين است كلمه « شترت عينه» بكسر تا كه بمعناى « انقلب جفنها» يعنى پلكهايش در هم است، مى‌باشد و وقتى آنرا فتحه دهيم معنايش قلب و در هم نمود پلكهايش را مى‌گردد.

مصنّف گويد: استعمال « شتر » بفتح تاء و كسر آن از نظر ما از باب مطاوعه است چه آنكه مى‌گويند شتره، فشتر (پلكهايش را در هم و قلب نمود پس پلكها قبول قلب نمودند» چنانچه گفته مى‌شود: ثرمه، فثرم (شكستم، پس قبول شكستن نمود) و ثلمه، فثلم (رخنه‌دار كردم آنرا پس قبول رخنه نمود).

و از همين قبيل است:

كسوته الثّوب، فكسيه (باو لباس را پوشاندم پس او قبول پوشيدن نمود).