الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب چهارم مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٦ - امور فارق بين حال و تمييز و مشتركات بين آندو

شرح‌

قوله: على علميّته: ضمير مجرورى به « رحمن » راجع است.

قوله: انّه فى البسملة: ضمير در « انّه » به رحمن راجع است.

قوله: و انّ الرّحيم بعده: يعنى بعد الرّحمن.

قوله: نعت له: ضمير در « له » به رحمن» بر مى‌گردد.

قوله: و ممّا يوضح لك انّه غير صفة: ضمير در « انّه » به رحمن بر مى‌گردد.

قوله: الرّحمن علّم القرآن: سوره الرّحمن آيه ١ و ٢.

الكلام الغني،شرح فارسى بر باب رابع مغنى ؛ ص٨٦

قوله: قل ادعوا الرّحمن‌ الخ: سوره اسراء آيه (١١٠).

قوله: و اذا قيل لهم اسجدوا الخ: سوره فرقان آيه (٦٠).

متن:

و الخامس‌

انّ الحال تتقدّم على عاملها اذا كان فعلا متصرّفا، او وصفا يشبهه نحو «خشّعاابصارهم يخرجون» و قوله:

اى و هذا طليق محمولا لك، و لا يجوز ذلك فى التّمييز على الصّحيح، فامّا استدلال ابن مالك على الجواز بقوله:

و قوله:

فسهو، لانّ « عطفاه » و « المرء » مرفوعان بمحذوف يفسّره المذكور، و النّاصب للتّمييز هو المحذوف، و امّا قوله:

و قوله:

فضرورتان.