الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب چهارم مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٣ - امور فارق بين حال و تمييز و مشتركات بين آندو

شاهد در « مفسدين » است كه عاملش يعنى « لا تفسدوا» را تأكيد نموده است.

ولى تمييز اينطور نبوده و هيچگاه مؤكّد عاملش نيست.

سؤال‌

در برخى از عبارات ديده شده كه تمييز نيز مؤكّد عاملش مى‌باشد مانند فرموده حقتعالى:

انّ عدّة الشّهور عند اللّه اثنا عشر شهرا

( تعداد ماهها نزد حقتعالى دوازده ماه مى‌باشد).

شاهد در « شهرا » است كه تمييز بوده و مؤكّد مى‌باشد.

جواب‌

امّا لفظ « شهرا » درآيه شريفه مذكور تمييز نبوده بلكه تأكيد معنائى را مى‌كند كه از «انّعدّة الشّهور» فهميده مى‌شود.

و امّا نسبت بعاملش يعنى « اثنا عشر» مبيّن است نه مؤكّد.

سؤال‌

اگر تمييز مؤكّد عامل نتواند واقع شود پس چطور مبرّد نحوى و موافقين با او مثال « نعم الرّجل رجلا» را اجازه داده‌اند.

جواب‌

اين اجازه مبرّد مردود است و از نظر محقّقين غير قابل اعتناء است.

سؤال‌

در برخى از اشعار و كلمات فصحاء ديده شده كه تمييز مؤكّد عامل‌