الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب چهارم مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣١١ - بيان رابط در جملهاى كه خبر است

خوانده‌اند زيرا قبل از آن جمله فعليّه يعنى: فضّل اللّه المجاهدين (برترى داد خداوند مجاهدين را) واقع است و وقتى « كلّ » را منصوب خوانديم نصبش بواسطه فعلى است كه قبل از آن مقدّر مى‌باشد و بدين ترتيب هردو جمله متعاطف فعليّه شده و از اين نظر بينشان تساوى برقرار مى‌شود بلكه بين جمل متعاطفه اين تساوى حاصل مى‌گردد چه آنكه بعد از آن نيز جمله فعليّه: فضّل اللّه المجاهدين قرار گرفته از اينرو باعتبار اينجمله نيز اگر جمله وسط را فعليّه نمائيم بهتر است از آنكه اسميّه باشد.

و اين نكته كه نصب بر رفع بواسطه جمله معطوف رجحان پيدا مى‌كند از امورى است كه حضرات از آن غفلت نموده‌اند چه آنك ايشان رجحان نصب بر رفع را تنها در باب اشتغال در مثل « قام زيد و عمرا اكرمته» ذكر كرده و گفته‌اند بمنظور برقرارى تناسب بين « عمرا اكرمته» و « قام زيد» از نظر فعليّه بودن بهتر است « عمرا » را منصوب بخوانيم در حاليكه مثل چنين رجحانى را در مثل: زيدا ضربته و اكرمت عمرا بيان نكرده و نگفته‌اند:

نصب زيد از رفعش باعتبار تناسب بين آن و جمله بعدش در فعليّت بهتر است.

در حاليكه رجحان نصب در هر دو مورد ثابت بوده و بينشان هيچ فرقى نيست.

شرح‌

قوله: و هى عشرة: ضمير « هى » به روابط راجع است.

قوله: و لهذا يربط به مذكورا: كلمه « لهذا » يعنى و بخاطر همين اصل بودن ضمير در باب روابط و ضمير در « به » به ضمير راجع بوده و كلمه « مذكورا » حال است از ضمير در « به » .

قوله: انّ هذان لساحران: آيه (٦٣) از سوره طه.

قوله: و كلّ وعد اللّه الحسنى: آيه (٩٥) از سوره نساء و آيه (١٠) از سوره‌