إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٤٠ - دليل سوم اشاعره بر مغايرت طلب و اراده

شقاوت خواهيم پرداخت‌ و از توضيح جداگانه عبارات مذكور خوددارى خواهيم نمود اميد است ضمن توضيح مباحث مذكور، مقصود مصنّف «ره» هم از آن عبارت روشن شود.

دليل سوّم اشاعره بر مغايرت طلب و اراده‌

تذكّر: در باب طلب و اراده، بين «اشاعره» و «اماميّه و معتزله» اختلافى بود كه:

اشاعره، قائل بودند كه طلب و اراده، داراى دو معناى متفاوت هستند امّا قاطبه اماميّه و معتزله معتقدند كه معناى طلب و اراده، متّحد است.

اشاعره تقريبا به دو دليل، تمسّك كرده كه آن دو را اخيرا- در الجهة الرابعة- تحت عنوان «الف» و «ب» بيان كرديم و اينك به ذكر دليل سوّم اشاعره مى‌پردازيم كه به حسب ظاهر بهترين دليل آنها مى‌باشد ولى در حقيقت، دليلشان باطل و مردود هست و مرحوم آقاى آخوند «اعلى اللّه مقامه الشّريف» در مقام جواب از دليل سوّم اشاعره، مسيرى را پيموده‌اند كه منجر به مطالبى شده كه نمى‌توان به آنها ملتزم شد لذا ابتداء به ذكر دليل سوّم مى‌پردازيم امّا براى پاسخ به آن بايد مقدّماتى را بيان كنيم تا جواب ما به اشاعره كاملا مشخّص شود.

ج:- دليل سوّم اشاعره- بديهى است كه افرادى گرفتار «كفر» و عدّه‌اى از مردم گرفتار عصيان و مخالفت با دستورات خداوند متعال هستند.

سؤال: آيا ترك الكفر و ترك العصيان مطلوب خداوند متعال هست يا نه.

جواب: مسلّما ترك كفر و عصيان، مطلوب پروردگار جهان مى‌باشد و در اين‌