إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٨٠ - مختار مصنف«ره»

عنه، كما في الإضافات و الاعتبارات التي لا تحقّق لها، و لا يكون بحذائها في الخارج شى‌ء، و تكون من الخارج المحمول، لا المحمول بالضّميمة(١).

(١)- ٤: اصلا در صدق عنوان مشتق «قيام» معتبر نيست بلكه بايد بين ذات و مبدأ «تلبّس، اضافه و ارتباطى» باشد و همان ارتباط بين ذات و مبدأ كفايت مى‌كند البتّه ارتباط و اضافه مزبور به اعتبار موارد، تفاوت مى‌كند و فرقش از دو جهت بلكه بيش از دو جهت است.

الف: گاهى فرقش به اعتبار اختلاف مبادى است در بعضى از مبادى مانند ضرب و قتل ارتباطش صدورى است، در بياض و سواد، حلولى است- همان‌طور كه مشاهده كرديد در امثله مذكور، مواد، مختلف است، مادّه ضرب با قتل، سواد و بياض اختلاف دارد و ...-

ب: گاهى هيئات، متفاوت است مثلا ضرب يكى از موادّ است اگر عنوان ضارب را در نظر بگيريد، ارتباط ضرب و ضارب «صدورى» است امّا اگر ضرب را با مضروب مقايسه كنيد، ارتباط و تلبّس آن «وقوعا عليه» است و گاهى نحوه تلبّس و ارتباط «حلولى» است مانند بياض كه در جسم حلول مى‌كند و زمانى نحوه تلبّس «وقوعا فيه» است مانند مسجد كه اسم مكان است و ممكن است نوع ارتباط و تلبّس مانند تلبّس ذات بارى تعالى با صفات جماليّه‌اش باشد كه ذات با صفاتش «اتّحاد» دارد و درعين‌حال، بين ذات و صفات، مغايرت مفهومى تحقّق دارد و بعضى از اوقات نحوه ارتباط بين ذات و مبدأ چنين است كه: