إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٠٨ - جهت سوم لفظ امر - الف، ميم و راء - حقيقت در وجوب است

الجهة الثّالثة: لا يبعد كون لفظ الأمر حقيقة في الوجوب، لانسباقه عنه عند إطلاقه(١).

چيزى كه در معناى «امر» دخالت دارد، همان علوّ واقعى است خواه استعلاء هم باشد يا نباشد يعنى غير عالى چنانچه امر و طلبى نمايد حقيقتا عنوان امر ندارد خواه مستعلى هم باشد يا نباشد.

جهت سوّم لفظ امر- الف، ميم و راء- حقيقت در وجوب است‌

(١)- گفتيم «امر» به‌حسب لغت و عرف در طلب ظهور دارد.

سؤال: آيا مقصود از آن امر و طلب، مطلق طلب‌ است يا اينكه مراد از «امر» طلب لزومى هست يعنى آن طلبى كه تركش موجب استحقاق عقوبت مى‌شود.

جواب: بعيد نيست، طلبى كه مفاد امر هست، طلب لزومى و وجوبى باشد، البتّه مصنّف، يك دليل و چند مؤيّد بر مدّعاى خود ذكر نموده‌اند كه دليلشان عبارت است از:

انسباق- تبادر-: هنگامى كه مادّه امر- الف، ميم و راء- بدون قرينه، اطلاق مى‌شود، متبادر به ذهن، همان طلب لزومى است و تبادر هم علامت حقيقت است‌