إيضاح الكفاية
(١)
مقدمه استاد
٧ ص
(٢)
مقدمه نگارنده
٩ ص
(٣)
مقدمه مصنف
١١ ص
(٤)
امر اول
١٢ ص
(٥)
چه نسبتى بين موضوعات مسائل و بين موضوع كلى علم وجود دارد
١٢ ص
(٦)
تمايز علوم به چيست؟
٢٦ ص
(٧)
موضوع علم اصول چيست
٢٩ ص
(٨)
امر دوم وضع الفاظ
٤٢ ص
(٩)
اقسام وضع
٤٥ ص
(١٠)
بيان اقسام وضع
٤٥ ص
(١١)
امر سوم ملاك صحت استعمال چيست؟
٧٢ ص
(١٢)
دو تذكر
٧٤ ص
(١٣)
امر چهارم
٧٥ ص
(١٤)
امر پنجم موضوع له الفاظ، ذوات معانى است
٨٩ ص
(١٥)
نقد و بررسى كلام مرحومين علمين
٩٥ ص
(١٦)
امر ششم«وضع» مركبات
٩٩ ص
(١٧)
امر هفتم راههاى تشخيص معناى حقيقى
١٠٣ ص
(١٨)
تبادر
١٠٣ ص
(١٩)
صحت حمل - عدم صحت سلب
١٠٨ ص
(٢٠)
اطراد
١١٦ ص
(٢١)
امر هشتم در احوال لفظ - تعارض احوال
١١٩ ص
(٢٢)
امر نهم حقيقت شرعيه
١٢٢ ص
(٢٣)
ثمره ثبوت حقيقت شرعيه و عدم ثبوت آن
١٣٣ ص
(٢٤)
امر دهم در صحيح و اعم
١٤٠ ص
(٢٥)
مطلب اول
١٤١ ص
(٢٦)
كلام باقلانى
١٤٦ ص
(٢٧)
مطلب دوم«معناى صحت»
١٤٨ ص
(٢٨)
مطلب سوم
١٥١ ص
(٢٩)
«تعيين قدر جامع بنا بر قول صحيحى»
١٥١ ص
(٣٠)
تعيين قدر جامع بنا بر قول اعمى
١٦٠ ص
(٣١)
مطلب چهارم«وضع و موضوع له الفاظ عبادات عام است»
١٧٢ ص
(٣٢)
مطلب پنجم ثمره نزاع بين صحيحى و اعمى
١٧٤ ص
(٣٣)
ادله صحيحىها
١٨٠ ص
(٣٤)
تبادر
١٨٠ ص
(٣٥)
صحت سلب
١٨٢ ص
(٣٦)
اخبار
١٨٣ ص
(٣٧)
روش واضعين در وضع الفاظ
١٨٧ ص
(٣٨)
ادله اعمىها
١٨٩ ص
(٣٩)
تبادر
١٨٩ ص
(٤٠)
عدم صحت سلب
١٩٠ ص
(٤١)
صحت تقسيم عبادات به صحيح و فاسد
١٩١ ص
(٤٢)
اخبار
١٩٣ ص
(٤٣)
بيان چند امر در صحيح و اعم
٢٠٤ ص
(٤٤)
امر اول
٢٠٤ ص
(٤٥)
امر دوم
٢٠٦ ص
(٤٦)
امر سوم
٢١٠ ص
(٤٧)
امر يازدهم اشتراك لفظى
٢١٨ ص
(٤٨)
امر دوازدهم استعمال لفظ در اكثر از معنا
٢٢٦ ص
(٤٩)
نقد و بررسى كلام مرحومين علمين صاحب معالم و قوانين قدس سرهما
٢٢٩ ص
(٥٠)
تفصيل صاحب معالم در استعمال لفظ در اكثر از معنا
٢٣٢ ص
(٥١)
امر سيزدهم«مشتق»
٢٤١ ص
(٥٢)
بيان امور لازمه قبل از ورود به بحث
٢٤٣ ص
(٥٣)
امر اول معناى مشتق
٢٤٣ ص
(٥٤)
يك فرع فقهى
٢٥١ ص
(٥٥)
ضابطه كلى براى مشتق اصولى
٢٥٤ ص
(٥٦)
امر دوم
٢٥٥ ص
(٥٧)
امر سوم
٢٥٨ ص
(٥٨)
رفع شبهه
٢٥٩ ص
(٥٩)
امر چهارم
٢٧٤ ص
(٦٠)
امر پنجم
٢٧٦ ص
(٦١)
امر ششم
٢٨٣ ص
(٦٢)
ادله كسانى كه مشتق را در«اعم» حقيقت مىدانند
٣١٥ ص
(٦٣)
تبادر
٣١٥ ص
(٦٤)
عدم صحت سلب
٣١٦ ص
(٦٥)
سومين دليل قائلين به اعم - وضع المشتق للاعم
٣١٩ ص
(٦٦)
بيان چند أمر
٣٢٩ ص
(٦٧)
امر اول آيا مفهوم مشتق، بسيط است يا مركب نقد و بررسى كلام محقق شريف«ره»
٣٢٩ ص
(٦٨)
پاسخ صاحب فصول به محقق شريف
٣٣٣ ص
(٦٩)
نقد و بررسى كلام صاحب فصول
٣٣٤ ص
(٧٠)
جواب صاحب فصول از شق دوم كلام محقق شريف
٣٣٨ ص
(٧١)
اشكال مصنف بر كلام صاحب فصول
٣٤٠ ص
(٧٢)
صاحب فصول در كلام خود تنظر نمودهاند
٣٤٦ ص
(٧٣)
ايراد مصنف نسبت به بيان صاحب فصول
٣٤٩ ص
(٧٤)
برداشت مصنف از كلام صاحب فصول نادرست است
٣٥١ ص
(٧٥)
نظر مصنف درباره كلام محقق شريف«قدس سرهما»
٣٥٨ ص
(٧٦)
دليل مصنف بر بساطت مفهوم مشتق
٣٦٠ ص
(٧٧)
مقصود از بساطت مشتق چيست؟
٣٦٢ ص
(٧٨)
امر دوم«تفاوت ميان مشتق و مبدأ مشتق»
٣٦٤ ص
(٧٩)
ايراد مصنف بر كلام صاحب فصول
٣٦٦ ص
(٨٠)
امر سوم ملاك صحت حمل در قضاياى حمليه چيست
٣٦٩ ص
(٨١)
امر چهارم بين ذات و مبادى صفات چه نوع تغايرى لازم است
٣٧٢ ص
(٨٢)
امر پنجم ارتباط و اضافه بين مبدأ و ذات چگونه است
٣٧٧ ص
(٨٣)
مختار مصنف«ره»
٣٨٠ ص
(٨٤)
امر ششم
٣٨٧ ص
(٨٥)
مقصد اول«در اوامر»
٣٩٣ ص
(٨٦)
فصل اول«در ماده امر - الف، ميم و راء »
٣٩٣ ص
(٨٧)
جهت اول معانى لفظ«امر» - الف، ميم و راء - از نظر لغت و عرف
٣٩٣ ص
(٨٨)
معناى اصطلاحى لفظ امر - الف، ميم و راء
٣٩٩ ص
(٨٩)
جهت دوم در امر«علو» معتبر است
٤٠٥ ص
(٩٠)
جهت سوم لفظ امر - الف، ميم و راء - حقيقت در وجوب است
٤٠٨ ص
(٩١)
ادله كسانى كه مىگويند امر براى مطلق طلب وضع شده - ادله قائلين به اشتراك معنوى
٤١٢ ص
(٩٢)
جهت چهارم معناى«امر» طلب حقيقى است يا طلب انشائى؟
٤١٥ ص
(٩٣)
آيا بين طلب و اراده، تفاوتى هست؟
٤٢٣ ص
(٩٤)
مصالحه بين«اماميه و معتزله» با اشاعره در معناى طلب و اراده
٤٣١ ص
(٩٥)
دفع توهم
٤٣٣ ص
(٩٦)
دليل سوم اشاعره بر مغايرت طلب و اراده
٤٤٠ ص
(٩٧)
پاسخ مصنف، نسبت به دليل سوم اشاعره
٤٤٢ ص
(٩٨)
جبر و تفويض
٤٤٧ ص
(٩٩)
محصل كلام جبريه
٤٤٨ ص
(١٠٠)
محصل كلام مفوضه
٤٥١ ص
(١٠١)
نقد و بررسى كلام مفوضه
٤٥٢ ص
(١٠٢)
آيا تنظير و تشبيه مفوضه، صحيح است
٤٥٥ ص
(١٠٣)
آيا موجودات جهان در ايجاد آثار«استقلال» دارند بررسى قسمت ديگرى از كلام مفوضه
٤٥٧ ص
(١٠٤)
خلاصه مطالب
٤٥٩ ص
(١٠٥)
نقد و بررسى كلام جبريه
٤٦٠ ص
(١٠٦)
ادله - شبهات - جبريه و نقد و بررسى آن
٤٦٢ ص
(١٠٧)
دليل اول
٤٦٢ ص
(١٠٨)
دليل دوم جبريه
٤٦٧ ص
(١٠٩)
نقد و بررسى دليل دوم جبريه
٤٧٢ ص
(١١٠)
دليل سوم جبريه
٤٨٠ ص
(١١١)
لا جبر و لا تفويض بل امر بين الامرين
٤٩٣ ص
(١١٢)
آيا سعادت و شقاوت از ذاتيات انسان هست
٤٩٧ ص
(١١٣)
معناى سعادت و شقاوت
٥٠٣ ص
(١١٤)
الفهرس الموضوعي
٥١١ ص
(١١٥)
فهرست موضوعى كتاب
٥١٥ ص
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص
٤٤٠ ص
٤٤١ ص
٤٤٢ ص
٤٤٣ ص
٤٤٤ ص
٤٤٥ ص
٤٤٦ ص
٤٤٧ ص
٤٤٨ ص
٤٤٩ ص
٤٥٠ ص
٤٥١ ص
٤٥٢ ص
٤٥٣ ص
٤٥٤ ص
٤٥٥ ص
٤٥٦ ص
٤٥٧ ص
٤٥٨ ص
٤٥٩ ص
٤٦٠ ص
٤٦١ ص
٤٦٢ ص
٤٦٣ ص
٤٦٤ ص
٤٦٥ ص
٤٦٦ ص
٤٦٧ ص
٤٦٨ ص
٤٦٩ ص
٤٧٠ ص
٤٧١ ص
٤٧٢ ص
٤٧٣ ص
٤٧٤ ص
٤٧٥ ص
٤٧٦ ص
٤٧٧ ص
٤٧٨ ص
٤٧٩ ص
٤٨٠ ص
٤٨١ ص
٤٨٢ ص
٤٨٣ ص
٤٨٤ ص
٤٨٥ ص
٤٨٦ ص
٤٨٧ ص
٤٨٨ ص
٤٨٩ ص
٤٩٠ ص
٤٩١ ص
٤٩٢ ص
٤٩٣ ص
٤٩٤ ص
٤٩٥ ص
٤٩٦ ص
٤٩٧ ص
٤٩٨ ص
٤٩٩ ص
٥٠٠ ص
٥٠١ ص
٥٠٢ ص
٥٠٣ ص
٥٠٤ ص
٥٠٥ ص
٥٠٦ ص
٥٠٧ ص
٥٠٨ ص
٥٠٩ ص
٥١٠ ص
٥١١ ص
٥١٢ ص
٥١٣ ص
٥١٤ ص
٥١٥ ص
٥١٦ ص
٥١٧ ص
٥١٨ ص
٥١٩ ص

إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٠٢ - امر ششم

قلت: مضافا إلى أنّ مجرّد الاستبعاد غير ضائر بالمراد، بعد مساعدة الوجوه المتقدّمة عليه، إنّ ذلك‌ إنما يلزم لو لم يكن استعماله فيما انقضى بلحاظ حال التّلبّس، مع أنّه بمكان من الإمكان، فيراد من جاء الضّارب أو الشّارب- و قد انقضى عنه الضّرب و الشّرب- جاء الذي كان ضاربا و شاربا قبل مجيئه حال التّلبّس بالمبدا، لا حينه‌ بعد الانقضاء، كي يكون الاستعمال بلحاظ هذا الحال‌، و جعله معنونا بهذا العنوان فعلا بمجرّد تلبّسه قبل مجيئه، ضرورة أنّه لو كان للأعمّ لصحّ استعماله بلحاظ كلا الحالين(١).


[١]- جواب: الف: مصنّف «ره» فرموده‌اند شما- مستشكل- ادّعاى «بعد» نموده و گفتيد «هذا بعيد» ما سه دليل اقامه نموديم كه مشتق در خصوص متلبّس، حقيقت است با يك جمله «هذا بعيد» از «وجوه متقدّمه» صرف نظر نمى‌كنيم و مجرّد استبعاد، ضررى به ادلّه ما وارد نمى‌كند.

تذكّر: اگر مقصود از «وجوه متقدّمه» همان سه دليل قبلى است در اين صورت، به ايشان- مصنّف- اشكال مى‌كنيم كه وجه سوّم- ارتكاز تضاد- هنوز تمام نشده و فعلا درباره آن بحث مى‌كنيم كه ببينيم تمام است يا نه بلكه بايد مقصود ايشان از وجوه متقدّمه، همان تبادر و صحّت سلب باشد.

ب: پاسخ دوّم مصنّف را ضمن دو مثال بيان مى‌كنيم كه:

متكلّمى خبرى را به اين صورت بيان نموده «جاء الضّارب»، مجى‌ء زيد، يك‌