دائرة المعارف فقه مقارن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٣ - دوره پنجم عصر تجديد حيات فقهى اهل بيت عليهم السلام
برخى از آنان عبارتند از:
١. قاضى ابن برّاج طرابلسى (م ٤٨١)؛ مؤلّف كتاب مهذّب. [١]
٢. أبو على طوسى، فرزند شيخ طوسى (م حدود ٥١٥). [٢]
٣. فضل بن حسن بن فضل طبرسى (م ٥٤٨) نويسنده تفسير ارزشمند مجمع البيان. وى آراى فقهى خويش را ذيل آيات الاحكام در همان كتاب تفسير خود آورده است. [٣]
٤. أبو جعفر محمّد بن على طوسى معروف به «ابن حمزه» (م حدود ٥٥٠) كتاب فقهى او الوسيلة الى نيل الفضيلة نام دارد. [٤]
٥. قطب الدين راوندى (م ٥٧٣) مؤلّف كتاب فقه القرآن. [٥]
٦. أبو المكارم حمزة بن على بن أبو المحاسن، معروف به «ابن زهره» (م ٥٨٥) كتاب معروف او در فقه و اصول، غنية النزوع نام دارد. [٦]
ويژگىهاى اين دوره:
١. ركود علمى در فقه و تقليد از آثار شيخ طوسى. بر همين اساس و به تبع شيخ طوسى در اين دوره به علم اصول توجّه ويژهاى شد و از عنصر عقل در استدلالات، بهره بيشترى گرفته شد و ابن زهره، بخشى از كتاب غنيه را به علم اصول اختصاص داد.
وى در عرصههاى مختلف به طور روشن بر عقل اعتماد كرد. همچنين سديد الدّين حمصى (م ٥٨٨) نيز كتابى به نام المصادر فى اصول الفقه نوشت.
٢. توجّه به فقه القرآن. قطب الدين راوندى (م ٥٧٣) در همين زمينه كتابى با نام فقه القرآن نوشت و شيخ طبرسى نيز در تفسير مجمع البيان به اين مسأله توجّه خاصّى كرد. [٧]
دوره پنجم: عصر تجديد حيات فقهى اهل بيت عليهم السلام
پس از آنكه سالها افكار شيخ طوسى بر فقه شيعه سايه افكنده بود و به سبب نفوذ فوق العاده علمى شيخ، كسى با وى مخالفت نمىكرد، در اواخر قرن ششم راه نقد افكار وى گشوده شد و نشاط فقاهت و اجتهاد بار ديگر به جمع فقها بازگشت. اين حركت تا قرن يازدهم (عصر سيطره اخباريون) ادامه يافت.
[١]. ر. ك: امل الآمل، ج ٢، ص ١٤٩؛ روضات الجنّات، ج ٤، ص ٢٠٦- ٢٠٢؛ اعيان الشيعة، ج ٨، ص ١٨.
[٢]. ر. ك: امل الآمل، ج ٢، ص ٧٦؛ اعيان الشيعة، ج ٥، ص ٢٤٦- ٢٤٤.
[٣]. ر. ك: امل الآمل، ج ٢، ص ٢١٧- ٢١٦؛ روضات الجنّات، ج ٥، ص ٣٦٥- ٣٥٧؛ اعيان الشيعة، ج ٨، ص ٤٠٠- ٣٩٨؛ مقدّمه تفسير مجمع البيان.
[٤]. ر. ك: روضات الجنّات، ج ٦، ص ٢٧٤- ٢٦٢؛ اعيان الشيعة، ج ٢، ص ٢٦٤- ٢٦٣.
[٥]. ر. ك: امل الآمل، ج ٢، ص ١٢٧- ١٢٥؛ روضات الجنّات، ج ٤، ص ٩- ٥؛ اعيان الشيعة، ج ٧، ص ٢٤١- ٢٣٩.
[٦]. ر. ك: امل الآمل، ج ٢، ص ١٠٦- ١٠٥؛ روضات الجنّات، ج ٢، ص ٣٧٧- ٣٧٤؛ اعيان الشيعة، ج ٦، ص ٢٥٠- ٢٤٩.
[٧]. موسوعة طبقات الفقهاء، مقدّمه جزء دوم، ص ٣٠٣- ٣٠٢ (با اندكى تصرّف و تلخيص).