پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٧ - نكته اين همه توبيخ و سرزنش براى چيست؟

بخش دوم‌

ما أنتم إلّا كإبل ضلّ رعاتها فكلّما جمعت من جانب انتشرت من آخر لبئس لعمر اللّه! سعر نار الحرب أنتم! تكادون و لا تكيدون، و تنتقص أطرافكم فلا تمتعضون! لا ينام عنكم و أنتم في غفلة ساهون، غلب و اللّه المتخاذلون! و ايم اللّه إنّي لأظنّ بكم أن لو حمس الوغى، و استحرّ الموت، قد انفرجتم عن ابن أبي طالب انفراج الرّأس.

ترجمه‌

شما به شتران بى‌ساربان مى‌مانيد كه هرگاه از يك طرف گرد آورى شوند، از سوى ديگر، پراكنده مى‌گردند.

به خدا سوگند! شما وسيله ابدى براى افروختن آتش جنگ (ضدّ دشمنان) هستيد. نقشه‌هاى شوم و خطرناكى ضدّ شما كشيده مى‌شود، امّا شما طرح و نقشه‌اى در برابر آن نداريد، و پيوسته اطراف شما كم مى‌شود، (شهرهاى اطراف شما را مى‌گيرند و انسان‌ها را از بين مى‌برند و شما به خشم نمى‌آييد) ديده دشمن (براى ضربه زدن به شما) به خواب نمى‌رود، در حالى كه شما در غفلت و بى‌خبرى به سر مى‌بريد.

به خدا سوگند! شكست براى كسانى كه دست از يارى هم بردارند حتمى است.

به خدا قسم! من گمان مى‌كنم، اگر جنگ سختى درگيرد و حرارت و سوزش مرگ به شما نزديك شود، از فرزند ابو طالب جدا مى‌شويد، مانند جدا شدن سر از بدن، كه التيامى در آن نيست.