پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٠ - در زمانى هستيم كه ارزشها دگرگون شده!

در گردش كره ماه به دور خود و به دور خورشيد! آفتاب مى‌تابد، باران مى‌بارد زمين بركات خود را به جهان انسانيّت تقديم مى‌كند. اين چهره‌هاى زشت و ننگين مردم يك زمان و اعمال سوء آنها است كه چهره زمان را زشت و ننگين مى‌كند.

امام در عصرى مى‌زيست كه جز افراد اندكى، روح بزرگ و افكار بلند و سجاياى انسانى و قدرت او بر اصلاح محيط را درك نمى‌كردند و به خاطر ثروت عظيمى كه از فتوحات اسلامى در كشور اسلام ريخته شده بود، غرق زرق و برق دنيا و مسابقه تجمل پرستى و حرص جمع مال و به دست آوردن مقام و تصفيه حسابهاى شخصى و قومى شده بودند. و با نهايت تأسف، بسيارى از مصلحان دنيا نيز شكايتى شبيه به همين از زمان خود داشته‌اند.

حضرت سپس به شرح ويژگيهاى آن زمان، كه نشانه‌هاى عناد و ناسپاسى مردم است، پرداخته و به پنج نكته اشاره مى‌فرمايد. در جمله‌هاى نخست و دوم مى‌فرمايد:

«زمانى است كه نيكوكار، بد كار و گناه كار شمرده مى‌شود و طغيان ظالمان و ستمگران افزون مى‌گردد، يعدّ فيه المحسن مسيئا و يزداد الظّالم فيه عتوّا.» آيا براستى ممكن است در زمانى نيكوكار متهم به گناهكارى شود و ستمگران مورد تشويق واقع شوند؟! آرى، آنچه زمينه اين گونه امور را در جامعه بشرى فراهم مى‌كند، دگرگون شدن نظام ارزشى جامعه است. در آنجا كه مال و ثروت و قدرت، معيار شخصيّت و ارزش محسوب شود، بى آن كه به منابع در آمد آن بينديشند، ظالمان زورگو و غارتگر شخصيّتهاى آن محيط را تشكيل مى‌دهند و نيكو كارى كه اموال مشروع خود را براى خدمت به محرومان از دست مى‌دهد، آدم نادان و ابله شمرده مى‌شود.

جالب اين كه در قرآن مجيد، به نمونه‌هايى از فساد بعضى از جوامع بشرى به خاطر فساد نظام ارزشى آنها، در جمله‌هاى كوتاه و پر معنا اشاره شده است.

در باره قوم لوط مى‌گويد: آنها به هم توصيه مى‌كردند كه آن پيامبر بزرگ را با اندك‌