پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٠ - عرب در عصر جاهليت

او را با قبول ننگ نگه دارد يا در خاك پنهانش كند؟ چه بد حكم مى‌كنند!» گاه، در كشتن فرزندان، به دختران قناعت نمى‌كردند و پسران خود را كه سرمايه زندگى‌شان محسوب مى‌شد، به خاطر ترس از فقر، مى‌كشتند. به همين دليل، قرآن مجيد، آنها را از اين كار نهى مى‌كند و در آيه ٣١ سوره اسراء مى‌فرمايد: « «وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ»، فرزندان خود را از ترس فقر به قتل نرسانيد، (زيرا) ما آنها و شما را روزى مى‌دهيم.

حتّى گاه، پدر، فرزند را به بهانه كوچكى مى‌كشت و گاه پسر، پدر را و برادران، برادر را. قطع رحم، در شكل بسيار وحشتناكى، در ميان آنها حكمفرما بود.

در پايان اين سخن، با ذكر دو جمله، مفاسد معنوى و مادى اجتماع آنها را خلاصه مى‌فرمايد و مى‌گويد: «بتها، در ميان شما، بر پا بود و گناهان، سراسر وجودتان را فرا گرفته بود، الأصنام فيكم منصوبة و الآثام بكم معصوبة».

تعبير «منصوبة» گويا، اشاره به اين نكته است كه آنها، نه تنها از بت پرستى شرم نداشتند، بلكه به آن افتخار مى‌كردند و در گوشه و كنار جامعه خود، بت‌ها را برپا داشته بودند.

معصوبة، از مادّه «عصب» (رشته‌اى كه استخوان‌ها و عضلات را به هم پيوند مى‌دهد) گرفته شده و در اينجا، اشاره است به انواع گناهانى مانند خونريزى و آدم كشى و قطع رحم و تجاوز به نواميس و غارت اموال و آلودگى به قمار و شراب و فحشاء و ... كه تمام وجود عرب جاهلى را فرا گرفته بود.

به اين ترتيب، امام عليه السّلام در اين جمله‌هاى كوتاه، اشاره به انحرافات عقيدتى و اخلاقى و مشكلات اقتصادى و عاطفى جامعه آنها كرده و انحطاط آنها را در اين چهار محور بيان مى‌فرمايد كه هر كدام، داستان مفصّل و ويژه‌اى دارد.