پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٠ - شرح و تفسير عظمت و گستردگى نعمتهاى الهى

دلهاى شما به كلّى آب شود و چشمهايتان از شدّت شوق به خدا و يا از خوف او (به جاى قطرات اشك) خون ببارد، سپس تا پايان دنيا زنده بمانيد و تا آنجا كه در توان داريد در اطاعت خدا تلاش و كوشش كنيد، باز اعمالتان پاسخگوى نعمت‌هاى عظيم الهى بر شما نيست، به ويژه نعمت هدايت شما به سوى ايمان (بنا بر اين به اعمال ناچيز خود مغرور نشويد و بدانيد همه آنها در برابر نعم الهى همچون قطره‌اى است در برابر دريايى عظيم و ژرف).

و تاللّه لو انماثت قلوبكم انمياثا [١]، و سالت عيونكم من رغبة إليه و رهبة منه دما، ثمّ عمّرتم في الدّنيا، ما الدّنيا باقية، ما جزت أعمالكم عنكم- و لو لم تبقوا شيئا من جهدكم- أنعمه عليكم العظام، و هداه إيّاكم للإيمان.

در واقع امام عليه السّلام با بيانى عميق و زيبا بالاترين تلاش انسان را از نظر كميت و كيفيت در طريق اطاعت پروردگار تشريح كرده، از نظر كيفيت تا آن حد كه تمام وجود انسان در مسير طاعت ذوب شود و تمام ذرّات جسمش فرياد كشد و روحش در اوج آسمان عبوديت تا آنجا كه در توان انسان است به پرواز در آيد و از نظر كميت اين كار در تمام طول عمر دنيا ادامه يابد، باز هم نمى‌تواند حق شكر نعمتهاى خدا و حتى حق شكر يكى از نعمت‌هايش را بجا آورد.

بلكه بنا بر مضمون احاديثى كه از معصومين عليه السّلام رسيده توفيق اطاعت و شكرگزارى خود نعمت ديگرى است كه انسان بايد شكر آن را هم اضافه بر ساير نعمت‌ها بجا آورد، و چه زيبا گفته است شاعر: