پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤ - نكته مهمترين شرط عمل، اخلاص نيّت است

سعادت و نيز همنشينى با پيامبران است و به يقين، هيچ يك از اينها را، بى‌حساب به كسى نمى‌دهند. قرآن مجيد مى‌گويد: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً ذلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ عَلِيماً»، كسانى كه خدا و پيامبر را اطاعت كنند، (در قيامت) همنشين كسانى خواهند بود كه خداوند نعمت خويش را بر آنان تمام كرده، از پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان. و آنها رفيق‌هاى خوبى هستند. اين، موهبتى است از ناحيه خدا و همين بس كه او (از حال بندگان و نيّات و اعمال‌شان) آگاه است. [١] مراحل سه گانه‌اى كه در كلام امام عليه السّلام آمده- يعنى، شهادت و سعادت و همنشينى پيامبران- مى‌تواند علّت و معلول هم باشد، چرا كه شهادت، سبب سعادت و سعادت، سبب همنشينى با پيامبران مى‌گردد.

و نيز، اين سخن، ممكن است اشاره‌اى لطيف به حوادث آينده و شهادت امام عليه السّلام بوده باشد.

نكته مهمترين شرط عمل، اخلاص نيّت است‌

شرك و بت پرستى شاخه‌هايى دارد. يكى از مهم‌ترين آنها، ريا و سمعه است.

ريا، از ماده «رؤيت» به معناى «تظاهر و خودنمايى و نشان دادن عمل خويش به ديگران» است، يعنى هدف فرد ريا كار، اين است كه با تظاهر به عبادت و كارهاى نيك نظر مردم را به سوى خود جلب كند. چنين كسى، در حقيقت، مشرك است، زيرا، عزّت و آبرو و عظمت خود را به دست مردم مى‌داند و نه خدا، لذا اعمال خويش را به انگيزه جلب نظر مردم انجام مى‌دهد.

براى سمعه، دو تفسير ذكر شده است: نخست اين كه سمعه، عبارت است از

[١] سوره نساء، آيه ٦٩- ٧٠.