پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٧ - نكته پيامد سستى در برابر دشمن!

بايد در اين گونه امور، ابتكار عمل را به دست گرفت تا مجال تهاجم را از دشمن بگيريم و او را در موضع دفاعى قرار دهيم.

معمولا افراد سست اراده هنگامى كه نشانه‌هايى از اين گونه حركات از سوى دشمن ظاهر مى‌شود به خاطر راحت طلبى، آن را توجيه- و به اصطلاح حمل بر صحّت- مى‌كنند، در حالى كه در اين گونه موارد اصل بر سوء ظن است، چرا كه طرف مقابل، دشمن خونخوار است و نه يك انسان آزاده‌اى كه عملش را مى‌توان حمل بر صحّت كرد.

با ياد آورى جمله‌اى بسيار آموزنده و پر معنا، از خطبه جهاد- كه شرح آن گذشت- اين سخن را پايان مى‌دهيم.

امام امير مؤمنان در اين جمله مى‌فرمايد: «ألا و انّى قد دعوتكم الى قتال هؤلاء القوم ليلا و نهارا و سرّا و أعلانا و قلت لكم: «اغزوهم قبل أن يغزوكم: فو اللّه ما غزى قوم قطّ، فى عقر دارهم إلّا ذلّوا، آگاه باشيد! من شب و روز، پنهان و آشكار، شما را به مبارزه با اين جمعيّت دعوت كردم و گفتم: پيش از آن كه با شما بجنگند با آنان نبرد كنيد! به خدا سوگند هر قومى كه در درون خانه‌اش مورد تهاجم دشمن قرار گيرد به يقين ذليل خواهد شد» [١].

سؤال‌ ممكن است باز اين سؤال براى گروهى مطرح شود كه چرا امير مؤمنان على عليه السّلام، با گروهى از لشكريانش اين چنين تند و خشن برخورد كرده و آنها را تا اين حد تحقير مى‌كند؟ آيا بهتر نبود از در ملاطفت در آيد و با محبّت بيشترى با آنان سخن بگويد؟

پاسخ اين سخن را كرارا ذيل خطبه‌هاى گذشته بيان كرده‌ايم، و گفتيم كه اين آخرين دوا و در واقع همانند يك نوع جراحى بود، كه هيچ گريزى از آن وجود نداشت.

[١] خطبه ٢٧.