پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣ - ترجمه

بخش اول‌

فقمت بالأمر حين فشلوا و تطلّعت حين تقبّعوا و نطقت حين تعتعوا و مضيت بنور اللّه حين وقفوا. و كنت أخفضهم صوتا و أعلاهم فوتا فطرت بعنانها و استبددت برهانها، كالجبل لا تحرّكه القواصف و لا تزيله العواصف. لم يكن لأحد فيّ مهمز و لا لقائل فيّ مغمز.

ترجمه‌

«آن زمان كه ديگران به سستى گراييده بودند، من (براى دفاع از اسلام) قيام كردم و آن گاه كه همگى خود را پنهان كرده بودند، من آشكارا به ميدان آمدم و آن روز كه ديگران لب فرو بسته بودند، من سخن گفتم.

و هنگامى كه همگان از ترس سكون اختيار كرده بودند، من با نور الهى به راه افتادم، (ليكن فرياد نمى‌زدم و جنجال به راه نمى‌انداختم) صدايم از همه آهسته‌تر بود، ولى از همه پيشگام‌تر بودم، لذا بر مركب پيروزى سوار شدم، زمامش را به دست گرفته، به پرواز در آمدم و در اين ميدان مسابقه بر ديگران پيشى گرفتم، مانند كوهى كه تند بادها قدرت شكستن آن را ندارند و طوفان‌ها نمى‌توانند آن را از جاى بركنند، پا بر جا ايستادم، اين در حالى بود كه هيچ كس نمى‌توانست عيبى بر من بگيرد و هيچ سخن چينى جاى طعنه در من نمى‌يافت.