پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٩ - ترجمه

بخش اول‌

أفّ لكم! لقد سئمت عتابكم! أرضيتم بالحياة الدّنيا من الآخرة عوضا؟ و بالذّلّ من العزّ خلفا؟ إذا دعوتكم إلى جهاد عدوّكم دارت أعينكم، كأنّكم من الموت في غمرة و من الذّهول في سكرة. يرتج عليكم حواري فتعمهون، و كأنّ قلوبكم مألوسة فأنتم لا تعقلون! ما أنتم لي بثقة سجيس اللّيالي، و ما أنتم بركن يمال بكم، و لا زوافر عزّ يفتقر إليكم.

ترجمه‌

نفرين بر شما! از بس شما را سرزنش كردم خسته شدم! آيا زندگى پست دنيا را به جاى حيات (سعادت بخش و جاويدان) آخرت پذيرفته‌ايد؟ و در برابر عزت و سربلندى، بدبختى و ذلّت را برگزيده‌ايد؟ هنگامى كه شما را به سوى جهاد با دشمن فرا مى‌خوانم، چشمانتان از ترس بى‌اختيار در حدقه‌ها دور مى‌زند، گويى وحشت از مرگ، هوش را از سرتان برده و مانند مستانى از خود بى‌خود شده‌ايد! سخنان مكرّر من به گوش شما فرو نمى‌رود (و در پيدا كردن راه صحيح زندگى) سرگردان گشته‌ايد و گويى عقل‌هاى شما از دست رفته و چيزى درك نمى‌كنيد! شما هرگز مورد اعتماد من نيستيد و هيچ گاه تكيه‌گاه مطمئنّى نمى‌باشيد تا (در برابر دشمنان خونخوار و حيله‌گر) بتوان بر شما اعتماد كرد و نه ياران قدرتمندى هستيد كه در نيازها بتوان رو به سوى شما آورد.