پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١١ - قريش از من چه مىخواهد؟!

را بريزند و ويرانى‌ها به بار آوردند.

قريش با اين عمل خود، در واقع مانند هر حسود ديگرى به حكمت خدا اعتراض دارند.

آنجا كه مى‌فرمايد: «اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ» [١]، خدا آگاه‌تر است كه رسالت و نبوّتش را در كجا و در چه خاندانى قرار دهد».

و نيز مى‌فرمايد: «أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‌ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً» [٢]، آنها نسبت به مردم، (اشاره به پيغمبر و خاندان او است) كه از ميان توده‌هاى مردم برخاستند، بر آن چه خدا از فضلش به آنها بخشيده است، حسد مى‌ورزند، در حالى كه ما به آل ابراهيم كتاب و حكمت بخشيديم و حكومت عظيمى به آنها داديم.

و نيز مى‌فرمايد: «قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ»، [٣] بگو: بار الها! مالك حكومتها تويى، به هر كس بخواهى حكومت مى‌بخشى و از هر كس بخواهى مى‌گيرى، و هر كس را بخواهى عزّت مى‌دهى و هر كه را بخواهى خوار مى‌كنى. تمام خوبى‌ها به دست تو است و تو بر هر چيزى قادرى».

بديهى است كه اگر انسان به اين اصول قرآنى ايمانى راسخ داشته باشد، هرگز نسبت به كسانى كه خداوند بر طبق حكمتش، آنها را مشمول مقام نبوّت و امامت قرار داده، حسد نمى‌ورزد و حكمت خداوند را زير سؤال نمى‌برد.

[١] سوره انعام، آيه ١٢٤.

[٢] سوره نساء، آيه ٥٤.

[٣] سوره آل عمران، آيه ٢٦.