پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٥ - ترجمه

بخش اوّل‌

أيّها النّاس المجتمعة أبدانهم، المختلفة أهواؤهم! كلامكم يوهي الصّمّ الصّلاب، و فعلكم يطمع فيكم الأعداء! تقولون في المجالس:

كيت و كيت، فإذا جاء القتال قلتم: حيدي حياد! ما عزّت دعوة من دعاكم، و لا استراح قلب من قاساكم، أعاليل بأضاليل و سألتموني التّطويل، دفاع ذي الدّين المطول.

ترجمه‌

اى مردمى كه بدنهايتان جمع و افكار و خواسته‌هايتان پراكنده است! سخنان (داغ) شما، سنگ‌هاى سخت را درهم مى‌شكند، ولى اعمال (سست) شما دشمنانتان را به طمع مى‌اندازد. در مجالس خود (داد سخن مى‌دهيد و رجز مى‌خوانيد)، مى‌گوييد: «چنين و چنان خواهيم كرد»، امّا هنگامى كه لحظه پيكار با دشمن فرا مى‌رسد، مى‌گوييد: «اى جنگ! از ما دور شو!» آن كس كه شما را (براى دفاع از حق) فرا خواند، پاسخ آبرومندانه‌اى نمى‌شنود. و آن كس كه شما را با قهر و زور (براى جهاد و انجام وظيفه) در فشار بگذارد، قلبش آرامش نمى‌يابد. شما پيوسته به بهانه‌هاى گمراه كننده متوسّل مى‌شويد و تعلّل مى‌ورزيد و از من مى‌خواهيد كه جهاد را به تأخير اندازم، مانند بدهكارى كه (بر اثر سستى و سهل انگارى از اداى دين خويش ناتوان شده) و از طلبكار خود پيوسته تمديد و مهلت مى‌خواهد!