پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٧ - ٢- هوا پرستى و آرزوهاى دراز دو دشمن سرسخت سعادت انسان

از خداى بزرگ مى‌خواهيم كه توفيق تهيه اين زاد و توشه پر ارزش را، پيش از فوت وقت به همه ما مرحمت كند و دست خالى (هر چند، هر چه فراهم كنيم، باز دست ما خالى است) در اين سفر سرنوشت ساز، به راه نيفتيم.

٢- هوا پرستى و آرزوهاى دراز دو دشمن سرسخت سعادت انسان‌

هشدارى را كه در پايان اين خطبه، در باره خطرات عظيم هوا پرستى و آرزوهاى دراز داده شده، بايد بسيار جدّى گرفت، چرا كه نقطه اصلى درد و خطر همين جا است.

هوا پرستى، بزرگترين مانع راه سعادت انسان است. تسليم بى قيد و شرط در برابر شهوات و خواسته‌هاى نفس، مهمترين دشمن سعادت بشر است.

قرآن، حتّى نسبت به اين موضوع به پيامبران نيز هشدار مى‌دهد، از جمله در مورد حضرت داود مى‌گويد كه ما به داود گفتيم: « «وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‌ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ»، از هواى نفس، پيروى نكن! كه تو را از طريق حق گمراه مى‌سازد». [١] در جاى ديگر، از هواى نفس، به عنوان يك بت خطرناك، ياد مى‌كند و مى‌فرمايد: « «أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى‌ عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلى‌ سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلى‌ بَصَرِهِ غِشاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ»، آيا ديديد آن كس را كه معبودش را هواى نفس خويش قرار داده؟ و خداوند او را با علم (به اين كه شايسته هدايت نيست)، گمراه ساخته و بر گوش و قلبش مهر نهاده و بر چشمش پرده افكنده، با اين حال چه كسى مى‌تواند غير از خدا، او را (در سايه توبه و بازگشت) هدايت كند، آيا متذكّر نمى‌شويد؟ [٢]» براستى كه هوا پرستى، چشم و گوش را كور و كر مى‌كند و بر عقل و فكر انسان، مهر مى‌زند و او را از تشخيص بديهى‌ترين مسائل زندگى، محروم مى‌سازد! چه خطرى از اين برتر و بالاتر است؟! به همين دليل، قرآن بهشت را تنها از آن كسانى مى‌شمرد كه از مخالفت خداوند

[١] سوره ص، آيه ٢٦.

[٢] سوره جاثيه، آيه ٢٣.