پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٨ - شرح و تفسير

(حال كه چنين است) در اين دنيا، از اين دنيا، زاد و توشه‌اى برگيريد كه فردا بتوانيد خود را با آن حفظ كنيد.

شرح و تفسير

در ششمين نكته، امام عليه السّلام به مسأله مهمّى مى‌پردازد كه بسيارى از مردم، از آن غافلند و آن اين كه مى‌فرمايد:

آگاه باشيد! همان گونه كه به هنگام ترس و ناراحتى، (بر خدا عمل مى‌كنيد) به هنگام آرامش نيز عمل كنيد، ألا فاعملوا في الرّغبة كما تعملون في الرّهبة! خدا پرستى و ديندارى، به اين نيست كه در مشكلات، به سوى خدا رويم و دست به دامان لطف او بزنيم، امّا به هنگام فرو نشستن طوفان مشكلات خدا و طاعت او را به فراموشى بسپاريم. اگر چنين باشد مشركان و بت پرستان عصر جاهليت نيز از خدا پرستان خالص بودند، زيرا قرآن در باره آنها مى‌گويد:

«فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ» هنگامى كه سوار بر كشتى شوند (و امواج غول پيكر دريا و گرداب‌ها از هر سو آنها را احاطه كند) خدا را با اخلاص مى‌خوانند، ولى هنگامى كه خدا آنان را به خشكى رساند و نجات داد، راه شرك را پيش مى‌گيرند. [١] و در جاى ديگر خطاب به اين گونه افراد، مى‌فرمايد: «وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً» هنگامى كه در دريا، زيانى به شما برسد (و خطراتى به سراغ شما بيايد)، تمام كسانى كه (براى حلّ مشكلات مى‌خوانيد) جز او (خدا) به فراموشى سپرده مى‌شوند، امّا هنگامى كه شما را به خشكى و ساحل مى‌رساند و نجات مى‌دهد، رويگردان مى‌شويد و انسان بسيار ناسپاس است. [٢] غافل از اين كه روى آوردن در مشكلات به سوى خدا افتخارى نيست، بلكه افتخار آن است كه در آرامش و راحتى و سلامت و قدرت، انسان متوجه خدا باشد

[١] سوره عنكبوت: آيه ٦٥.

[٢] سوره اسراء، آيه ٦٧.