پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٦ - ٣- غيرت دينى

از شدّت تأسّف بميرد، جاى سرزنش ندارد، بلكه به نظر من سزاوار است.» غيرت دينى، عامل بسيار مهمّى براى دفاع از حريم قوانين اسلام و احياى معروف و از ميان بردن منكر است.

جالب اين كه در حديثى از امام صادق عليه السّلام آمده است كه خداوند، دو فرشته را براى عذاب قومى مأمور كرد. هنگامى كه آنها به سراغ اين مأموريت خود رفتند، مردى به ظاهر نورانى را كه آثار پارسايى و صلاح از او آشكار بود ديدند كه در حال تضرّع و زارى به درگاه خدا است. يكى از آن دو، به ديگرى گفت: «اين مرد، دعا كننده را ديدى؟» ديگرى گفت: آرى، ولى من مأموريتم را انجام مى‌دهم» دومى گفت: من، هيچ كارى نمى‌كنم، تا به پيشگاه خدا، پروردگارم باز گردم (و دستور جديدى بگيرم) هنگامى كه به پيشگاه خداوند عرضه داشت كه «پروردگارا! من به آن شهر كه رسيدم، يكى از بندگان تو را ديدم كه در حال دعا و تضرّع است.» دستور آمد كه برو و مأموريتت را انجام ده (و شهر را زير و رو كنيد)، فإنّ ذلك رجل لم يتغيّر وجهه غضبا لى قطّ، او مردى است كه هرگز، چهره‌اش از خشم در راه من، متغيّر و بر افروخته نشده است (و ذره‌اى غيرت دينى نداشته). [١]

[١] بحار الانوار، جلد ٩٧، صفحه ٨٩، حديث ٦٠.