«بِالْهُدى‌ فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ» [١]، آنها، كسانى هستند كه هدايت را به گمراهى فروختند و اين تجارت آنها، سودى نداده و هدايت نيافتند.» و در جايى ديگر مى‌فرمايد: « «أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ» [٢]، آنها، كسانى هستند كه آخرت را به زندگى دنيا فروختند، از اين رو، عذاب آنان، تخفيف داده نمى‌شود و كسى آنان را يارى نخواهد كرد».

تعبير به امانت، در كلام امام عليه السّلام كه ناظر به حكومت مصر و حقوق مسلمانان آن ديار است، اشاره به اين حقيقت است كه حكومت بر انسان‌ها، يك امانت الهى است و تنها بايد در دست پاكان و صالحان باشد تا به نفع مردم جريان يابد و آنها كه آن را وسيله كامجويى و منافع شخصى و هوسرانى خويش مى‌سازند، در حقيقت، خائنان به اين امانت الهى هستند و كارشان به رسوايى مى‌كشد. به همين دليل، بسيارى از مفسران، در تفسير آيه‌ «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها» [٣] حكومت و ولايت را، به عنوان تنها مصداق يا يك مصداق روشن از امانت الهى شمرده‌اند.

در ادامه اين سخن امام عليه السّلام مى‌فرمايد: «اكنون كه چنين است و حاكمان شام، براى تحكيم پايه‌هاى قدرت خود، روى بلاد مسلمانان، بى‌رحمانه معامله مى‌كنند و رشوه‌هاى بسيار به هم مى‌دهند) شما آماده پيكار شويد و ساز و برگ جنگ را فراهم سازيد! كه (با اين اعمال حاكمان شام) آتش جنگ زبانه كشيده و شعله‌هاى آن بالا گرفته است، «فخذوا للحرب أهبتها [٤]، و أعدّوا لها عدّتها فقد شبّ‌ [٥]

[١] سوره بقره، آيه شريفه ١٦.

[٢] سوره بقره، آيه ٨٦.

[٣] سوره نساء، آيه ٥٨.

[٤] «أهبة» (بر وزن لقمه) به معناى «آمادگى» است و «تأهّب»، به معناى آماده شدن براى كارى است و «إهاب»، (بر وزن كتاب) به معناى «پوستى» است كه هنوز دبّاغى نشده و آماده براى دباغى است.

[٥] شبّ، از مادّه «شبب»، شباب به معناى جوانى است. اين ماده، در مورد افروختن آتش نيز به كار مى‌رود كه تناسبى با بر افروخته شدن شعله‌هاى آتش جوانى دارد.