امام حسن عسكرى عليه السلام نقل كرده است. [١] نيز پس از ذكر روايتى كه در آن ، راوى ، از امام ، اعتقاد هشام بن حكم و هشام بن سالم درباره جسمانى دانستن خداوند پرسش كرده ـ كه به نوعى ، تأييدى است بر نقاط ضعف اين دو تن از اصحاب ائمه عليهم السلام ـ ، علّامه مجلسى ، با يادكرد مباحث رجالى ، از صحّت اعتقاد آنان درباره منزّه دانستن خداوند از هر گونه شائبه هاى جسمانى ، دفاع كرده است. [٢] بررسى هاى رجالى در باره زيد بن على بن الحسين ، از نمونه هاى ديگر اهتمام علّامه مجلسى به مباحث رجالى است. وى در اين بررسى ، چنين نتيجه مى گيرد كه به استناد روايات ، از نكوهش كردن كسانى چون زيد ، نهى شده و اعلام شده كه آنان پيش از مرگ ، موفّق به توبه شده اند. [٣] ذكر اختلاف رجاليان درباره محمّد بن حنفيه [٤] و احمد بن محمّد بن خالد برقى ، [٥] از ديگر نمونه هاى اين بررسى است .

٣. اهتمام به آرا و ديدگاه هاى صاحب نظران

يكى از كاستى هايى كه در روزگار ما ، گاه در ميان تحقيقات بزرگان به چشم مى خورد ، عدم اهتمام لازم به آرا و انديشه هاى پيشينيان يا معاصران است. اين امر ، افزون بر آن كه از نوعى استبداد به رأى حكايت دارد ، با اهداف تحقيق ، در تعارض است؛ زيرا هر تحقيقى ، به دنبال آن است تا جوانب يك مسئله علمى را بازكاوى نمايد و اين امر ، بدون اهتمام لازم به آرا و انديشه هاى ديگران ـ كه پيش از اين ، درباره

[١] مرآة العقول، ج١، ص ٣٢٧ .[٢] همان، ج٢، ص ٣ و ٢٧٦ ـ ٢٧٧ .[٣] همان، ص ٢٧٨ و ج٤، ص ٢٨ .[٤] همان، ج٤، ص ٨٦ .[٥] همان، ج٦، ص ٢٠٧ .