قال أنبأنا المعافى بن زكريا ، قال : حدّثنا محمّد بن هارون أبو حامل الحضرمى ، قال : حدّثنا السرى بن يزيد الخراسانى ، قال : حدّثنا أبو جعفر بن على الفزارى ، قال حدّثنا داوود بن الزبر ، قال : قال أخبرنى عطاء بن السائب بن عبد اللّه بن الزبير ، قال : قال يوما لأصحابه أتدرون ما تأويل هذا الحديث : «من كذب علىّ متعمدا فليبوّء مقعده من النار» ؟ قال عشق رجل امراة فأتى أهلها مساء . فقال : إنّى رسول اللّه صلى الله عليه و آله بعثنى إليكم أن أتضيف ... بيوتكم شئت قال و كان ينتظر بيتوتته المساء . قال : فأتى رجل منهم النبى صلى الله عليه و آله ، فقال إنّ فلانا أتانا يزعم ذلك أمر تدان يبيت فى أى بيوتنا ما شاء . فقال : كذب فلان أنلق معه فإن اسكنت اللّه عز و جل منه فاصدب عنقه . [١] ابن جوزى ، بعد از آوردن اين روايت ، گفته كه آن را ٦١ نفر از صحابه نقل كرده اند : قال المصنّف : و هذا الحديث أعنى قوله «من كذب علىّ متعمدا» ، قد رواه من أصحابه ، عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله أحد و ستّون نفسا . [٢] سپس در صفحه ٨٣ كتاب ، آن را از «اُسامة بن زيد» ، نقل مى كند و بعد از نقل روايت ، مى نويسد : ذلك أنّه بعث رجلاً فى حاجة فكذب عليه فدعا عليه فوجده ميتا لم ثقيله الأرض . پس اصل دروغ بستن به پيامبر اكرم ، در احاديث اهل سنّت هم وجود دارد . ٤ . حديثى در منابع اهل سنّت آمده كه در راستاى حديث نقل شده توسّط كلينى است . در اين زمينه بايد گفت كه متأسّفانه ، فِرَق مختلف اسلامى ، بيشتر به دنبال نقد طرف مقابل هستند و اگر وقت خود را صرف اصلاح خود مى كردند ، خيلى زودتر به نتيجه مى رسيدند . بسيار ديده مى شود كه مطالبى از طرف مقابل را زير ذرّه بين برده ، آن را نقد مى كنند ، غافل از اين كه در نوشته هاى هم مسلكان خودشان ، همان مطالب و چه بسا تندتر از آن آمده كه هرگز به آنها توجّه نمى كنند ؛ ولى مرتّب به دنبال نكات منفى موجود در نوشته هاى ديگران هستند .

[١] الموضوعات ، ج ١ ، ص ٥٦ .[٢] همان ، ص ٥٦ .