عدالت ، به تقوا نزديك تر است». [١] آنچه كه موجب مى گردد انسان ها به بى تقوايى كشانده شوند، خروج از عدالت و ميانه روى است ؛ زيرا وقتى فردى به افراط و يا تفريط كشيده شد ، تلاش مى كند به هر وسيله ممكن خواست خود را به كرسى بنشاند ، در نتيجه ، تقوا و مراعات حقّ را كم كم كنار مى گذارد و دست به هر كارى مى زند. آقاى برقعى ، در اين نقد ، دقيقا به همين آفت گرفتار شده است. وى هنگامى كه به نقد روايات الكافى مى پردازد ، همه توان خود را به كار مى گيرد كه براى روايت ، ايرادى پيدا كند و در اين راه ، حتّى بديهى ترين اصول را زير پا مى گزارد. وى ، در جرح و تعديل ها ، هرگز در پى ديدن تعديل هايى كه در مورد فردى نقل شده ، نمى بيند ، امّا كوچك ترين اشاره اى كه در باره جرح فردى پيدا كند آن را چندين برابر اصل آن نشان مى دهد. و اگر در موردى ، جرحى پيدا نكند ، خود به ابداع جرح دست مى يازد و اين ، نهايت بى انصافى و خروج از جاده عدالت است.

٤. مفهوم مخالفت با قرآن

بررسى كتاب آقاى برقعى و ديدن اظهار نظرهايى كه وى در باره مخالفت شمارى از روايات با قرآن ابراز كرده ، نشان مى دهد كه وى در مقوله موافقت و مخالفت با قرآن ، هيچ گونه اطّلاع دقيقى ندارد و هر گونه ناهماهنگى بين روايت و آيه اى را ، مخالفت با قرآن تلقّى مى كند. در حالى كه در بسيارى از اين موارد ، آيه قرآن و روايت ، در دو فضاى مختلف بحث دارند، امّا اشتراك لفظى موجود بين يك واژه قرآنى با يك واژه روايى، موجب شده است كه آقاى برقعى، بين آن دو مخالفت ببيند. در خيلى از موارد ، داستان، داستان مطلق و مقيّد و يا عام و خاص است ؛ ولى وى آن دو را مخالف هم ديده است. به قدرى اين اشتباهات در كتاب آقاى برقعى زياد است كه گاه انسان در دانش و علم وى ترديد جدّى مى كند. اين قبيل اشتباهات ، در

[١] سوره مائده، آيه ٨.