هر كسى كه اندكى با روش پژوهش و تحقيق ، آشنا باشد ، مى داند كه شيعه ، به طور عام و شيعه اثنا عشرى ، به طور خاص ، معتقد به قرآن به همين نحوى است كه امروزه ، نزد همه مسلمانان وجود دارد و همه فِرَق و مذاهب ، آن را تلاوت كرده ، حفظ مى كنند و آن را تفسير كرده ، بدان عمل مى نمايند . امّا در طول تاريخ اسلام ، همواره تبليغات منفى بسيارى عليه شيعه صورت گرفته است ، با اين ادّعا كه براى مثال ، آنان ، قرآنى غير از ديگر مسلمانان دارند ! دليل آنها هم فلان نوشته فرضا مجعول است . البته اين ، صرفا يك مثال بود و همه فرقه ها ، اين نوع مسائل بسيارى را به يكديگر نسبت مى دهند . ج . گاهى نوشته هاى يك فرد ، به طور كامل ، ديده نمى شود . ممكن است كه نويسنده مورد نقد ، در كتاب يا مقاله اى نكته اى را گفته باشد ؛ ولى در نوشته هاى بعدى خود ، آن را نقد نموده و نظر قبلى خود را اصلاح كرده باشد ، كه در اين صورت ، ديگر نيازى نيست كه فرد به دليل آن نوشته ، نقد شود و اگر نقدى هم بر او صورت مى گيرد ، لازم است كه نويسنده يا نقّاد ، اعلام نمايد كه ديدگاه هاى نويسنده را در فلان نوشته اش مورد نقد قرار مى دهد . بنا بر اين ، وقتى نويسنده اى كه ده ها جلد كتاب دارد و در هيچ يك از كتاب هايش مطلب مورد نقدى نمى توان پيدا كرد ، اشتباه است كه فقط به صرف مقاله ناپخته اى كه در روزگار جوانى خود نوشته است يا چون فلان مستشرق ، اهل وعظ و خطابه يا داستان سرا مطلبى را بدون آوردن سند به او نسبت داده است ، در فلان موضوع ، مورد نقد قرار مى گيرد . در واقع ، براى نقد انديشه هاى يك فرد ، بايد تمام آراى او را مورد مطالعه قرار داد . ٢ . بعد از آگاهى ، مهم ترين مسئله اى كه بايد رعايت شود (كه البته بيشتر مربوط به نويسندگانى است كه در حوزه اديان و مذاهب ، قلم مى زنند) ، در نظر گرفتن اين نكته است كه هدف صاحبان رسالت هاى الهى ، از نوح عليه السلام تا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، هدايت انسان ها بوده است . بنا بر اين ، لازم است كسانى كه مى خواهند به خاطر دفاع از