قرابت و نزديكى زمانى، سبب نزديك تر بودن سؤالات، شبهات و نظريه پردازى ها مى گردد. بنا بر اين، نگارش اين دو عالم شيعى، در پى پاسخ به نيازهايى مشابه و قريب به يكديگر بوده است.

٣. ميراث حديثىِ مشترك

منابع معرفتىِ در دسترس اين دو عالم شيعى، مشابه و يكسان است. دو استاد اصلى و تأثيرگذار بر شيخ صدوق، پدرش، على بن حسين (ابن بابويه) (م ٣٢٩) و محمد بن حسن بن وليد (م ٣٥٤) بوده اند. ابن بابويه، معاصر و هم طبقه با كلينى بوده و اساتيد و شيوخ حديثى آنها مشترك بوده اند . اين دو نفر، منابع حديثى يكسانى را در اختيار داشته اند. هر دو، در ايّام غيبت صغرا در قم زيسته و هر دو، در ٣٢٩ ق ، درگذشته اند. اگر چه محمّد بن حسن بن وليد ـ استاد ديگر شيخ صدوق ـ تأخّر زمانى اندكى نسبت به ثقة الاسلام كلينى دارد، ولى بسيارى از اساتيد او نيز، با كلينى، مشترك اند . بنا بر اين، بسيارى از منابع نقلى و مصادر حديثى اى كه در اختيار اساتيد مكتب حديثى قم بوده و يا به وسيله آنان به نگارش درآمده اند ، به گونه اى يكسان، در دسترس ثقه الاسلام كلينى و شيخ صدوق قرار گرفته اند . گفتنى است كه شيخ صدوق، اساتيد ديگرى از حوزه هاى حديثى ديگر نيز داشته ، ولى تعداد رواياتى كه در مباحث اعتقادى (همانند توحيد) از آنان نقل مى كند، از نسبت كمترى برخوردار است.

٤. اهتمام به نصّ گرايى

اهمّيت دادن به متون نقلى و پرهيز از استدلال عقلى براى تبيين معارف اعتقادى، شيوه مشترك اين دو عالم بزرگ و تأثيرگذار شيعى در اين دو كتاب است. شيوه نگارش اين دو، برگرفته از روش مكتب حديثى قم و با استفاده از كنار هم قرار دادن