يكديگر به تحريف قرآن است . جالب اين كه اگر از هر يك از آنها در اين باره سؤال مى كنى ، مى گويند كه قرآن ، تحريف نشده است . وقتى همه مى گويند كه قرآن ، تحريف نشده و قرآنى كه در اختيار جهان اسلام است ، از ايران و عربستان و عراق و مراكش و پاكستان و هندوستان گرفته ، تا هر جاى ديگرى كه توسّط مسلمانان چاپ شده ، كاملاً مانند هم و يكسان است . معلوم نيست كه برخى نويسندگان ، دنبال چه هستند و چه حقّى را مى خواهند اثبات كنند و چه باطلى را از بين ببرند ؟! تنها فايده اين كار ، اين بوده است كه معتقدان به كتاب مقدّس (تورات ، انجيل و ...) ، گفته اند كه مسلمانان ، اجماع دارند كه قرآن ، تحريف شده است! معلوم هم نيست كه مسلمانان ، چه وقت مى خواهند متوجّه اين خطاى بزرگ و محورى خود شوند و پرونده اين گونه بحث هاى بى مورد و بى نتيجه را براى هميشه ببنديم . ٤ . بسيارى از نقدها ، نقدهاى مبنايى است . در جهان اسلام ، حدّاقل تا به امروز ، دو ديدگاه وجود داشته است : ديدگاه معتقد به اصحاب و ديدگاه معتقد به اهل بيت عليهم السلام يا به قول مرحوم علّامه عسكرى در معالم المدرستين و برخى ديگر از نوشته هايش ، مكتب خلفا و مكتب اهل بيت عليهم السلام . وقتى به اصل مبناى هر يك از دو ديدگاه مى پردازيم ، بايد ادلّه هر يك از دو طرف را ديد و بررسى كرد ؛ امّا نمى توانيم براى مثال ، به دليل اعتقاد به مكتب خلفا ، راهى را كه براى دستيابى به سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله تعريف كرده ايم ، به طرف مقابل ، تحميل كنيم . ما راهى را در پيش گرفته ايم و طرف مقابل ما ، راه ديگرى را . معنايى ندارد كه ما بر اساس اعتقاد خود ، طرف مقابل را نقد كنيم كه : شما چرا حديث ابو هُرَيره را پذيرفته ايد ؛ امّا حديث نقل شده از امام جعفر صادق عليه السلام را نپذيرفته ايد . اين بحث ، بسيار گسترده است و متأسّفانه ، بسيارى از درگيرى ها ، به همين مسئله بر مى گردد و در اين راستا ، انواع و اقسام تهمت ها و نسبت هاى كفر ، ارتداد ، فسق و فجور و گم راهى به يكديگر داده مى شود ، در حالى كه به همين اختلاف ها مبنايى بر