شيعه آگاهى پيدا كرده اند و سپس از اين مذهب ، روى گردان شده اند. در سياهه مجتهدان، از افرادى چون كسروى، سيد موسى موسوى و نظاير آنان نام مى برد. كسى كه اندكى از روحانيت شيعه خبر دارد ، به خوبى مى داند افرادى چون كسروى و يا سيد موسى ، در دانش حوزوى از جايگاه قابل توجّهى برخوردار نبودند. اين كه سرويراستار اين ترجمه ، چنين مجتهدتراشى مى كند ، گوياى آن است كه هدف اين قبيل افراد ، هرگز تحرير حقيقت نيست ، بلكه همه تلاش آنان توفيق در جنگ مذهبى عليه شيعه است كه نتيجه آن گسترش تفرقه در بين مسلمانان و خدمت به دشمنان اسلام است . ٣ . سرويراستار ، با متّهم ساختن همه كسانى كه در راه اتّحاد و وحدت مسلمانان تلاش مى كنند ، و نسبت نفاق و دورويى به آنان، پيشنهاد مى كند كه شيعيان در صورتى مى توانند دم از اتّحاد بزنند كه از مذهب خود دست بردارند و مذهب اهل سنّت را بپذيرند. البته مقصود از اهل سنّت هم گرايش وهابى است كه هرگز در بين اهل سنّت نتوانسته خود را به عنوان مذهب مورد پذيرش جا بيندازد. به اين عبارت ، توجه كنيد: «اين كتاب و امثال آن ، تنها راه براى كنار زدن موانع وتحقّق تقريب و وحدت بين مسلمانان است. يعنى اين كه شيعيان ، بطلان دين و فساد كتاب ها و متون دينى خود را اعلام كنند» . [١] كسى كه چنين باورى در باره ديگران دارد ، چگونه مى تواند انسانى باشد كه در پى حقيقت است؟ اين گونه دگم انديشى ها ، انسان را به ياد دگم انديشى هاى خوارج در صدر اسلام مى اندازد. اگر همه انسان ها فقط خود را ملاك قرار دهند و بر اين باور باشند كه ديگران همه الزاما مثل او بينديشند و اعتقاد داشته باشند، هرگز جامعه بشرى روى خوش خواهد ديد؟ آيا اين نوع اعتقاد ، زاييده خودبرتربينى نيست كه معمولاً افراد كم ظرفيت ، در دام آن دچار مى شوند ؟

[١] سيد ابوالفضل برقعى ، كتاب خود را «بت شكن» ناميده است. آقاى برقعى با نوشتن اين كتاب و كتب ديگر ، جنجالى به پا كرد و موافقان و مخالفان بسيارى يافت. در اين جا ، در پى تبيين موضع مرحوم برقعى نيستيم ؛ بلكه آنچه كه در اين جا مطرح است ، كتاب وى در باره الكافى است. مترجم عربى كتاب آقاى برقعى ، نام «كسر الصّنم» را براى ترجمه خود برگزيد كه در اين نام گذارى ، شيطنت مترجم كاملاً ديده مى شود.[٢] كسر الصّنم ، ص ٣٠ .[٣] همان جا .[٤] همان ، ص ١٩ ، مقدّمه سرويراستار.