در اين حديث مفصّل ، امام عليه السلام ناقلان حديث را به چهار دسته تقسيم مى كند : ١ . منافق ؛ ٢ . كسى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده و سهوا چيزى به آن افزوده است ؛ ٣ . كسى كه پيامبر صلى الله عليه و آله ، چيزى را شنيده است ؛ ولى سپس ، پيامبر صلى الله عليه و آله از آن نهى كرده و او ، آن نهى را نشنيده است يا بر عكس ؛ ٤ . كسى كه حديثى را با در نظر گرفتن همه جوانب آن از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده و نقل مى كند . امام عليه السلام در پايان حديث هم مى فرمايد : اين گونه نبوده است كه همه اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله ، هر چه را از ايشان مى پرسيدند ، مى فهميدند . برخى از اصحاب ، سؤال مى كردند ، امّا در پىِ فهم پاسخ آن نبودند . در اين جا جناب آقاى خالدى ، وارد مباحث تفصيلى در ردّ اين حديث شده است . ما در يك جمع بندى ، به برخى نكات مهمّى كه ايشان آورده ، اشاره مى كنيم و سپس به برخى از آنها پاسخ مى دهيم . ١ . نويسنده ، مى گويد كه سليم ، ادّعا كرده كه امام على عليه السلام ، «شتم فيه كثيرا من أصحاب رسول اللّه صلى الله عليه و آله » ؛ يعنى به بسيارى از اصحاب پيامبر خدا ، اتّهام وارد كرده است . اين كلام ، سند درستى ندارد و لذا ، باطل و مردود است . ٢ . يقين داريم كه امام على عليه السلام چنين چيزى را نفرموده و به ايشان ، نسبت دروغ داده اند ؛ چرا كه اين سخن ، با رفتار على عليه السلام با صحابيان و ديدگاهش در باره آنها متعارض است . ٣ . روايت ، چنان بيان شده كه گويا بين صحابه ، در تفسير ، تعارض وجود داشته و چنين مى پندارد كه مفسّران راستين ، فقط چهار نفر بوده اند : امام على عليه السلام ، سلمان ، مقداد و ابو ذر . ٤ . روايت ، چنان بيان شده كه گويان صحابيانِ مفسّر صادق ، تفاسير نقل شده از