سه گونه است : ١ . خطا در هدف ، قصد و انگيزه ؛ مانند خطاهاى غير مسلمانان ؛ ٢ . خطا در روش نظر به قرآن ؛ مانند خطاهاى رجال فِرَق اسلامى از غير اهل سنّت ، مانند شيعه ، خوارج ، معتزله و صوفيه ؛ ٣ . خطا در بعضى از جزئيات فرعى كه هيچ عالمى از آن ، بر حذر نيست ؛ چرا كه عصمت ، مخصوص پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است ؛ مانند خطاهاى مفسّران اهل سنّت ، مانند طبرى ، ابن كثير ، رازى قُرطُبى ، ابن عاشور ، سيّد قطب و ديگران . وى سپس مى افزايد كه خطا در فهم آيات قرآنى از حيث نظر و استدلال نيز ، در دو جهت ، واقع مى شود : جهت اوّل ، خطا در مدلول و دليل با هم ؛ جهت دوم ، خطا در دليل ، نه مدلول . وى ، سپس به تفصيل ، به اين خطاها مى پردازد . ٤ . قِسم ديگر خطا ، در استدلال به قرآن ، همراه با خطا در انديشه و سلب معناى درست ، به وجود مى آيد كه زشت ترينِ خطاها ، محسوب مى شود . وى در ادامه ، چنين اظهار مى دارد : شهادت مى دهم كه تفاسير شيعه ، از مهم ترين گرايش هاى انحرافى در تفسير قرآن هستند و خطاهاى ذكر شده ، در اين تفاسير ، وجود دارند . وى ، بعد از ذكر اين مطلب ، بدون هيچ توضيحى ، به تفسير القمّى اشاره مى كند و اين كه على بن ابراهيم قمّى ، استاد كلينى بوده است . سپس از همين جا ، گريزى به زندگى كلينى و جايگاه اثر وى الكافى در بين شيعيان مى زند .

نكات قابل تأمّل در كتاب

آيا جناب خالدى با تحقيق در تمام تفاسير فِرَق چهارگانه به اين نتيجه رسيده كه برخى فرقه هاى مسلمانان ، معتقد به تحريف قرآن هستند ؟ آيا وى ، تفاسير التبيان ، مجمع