اهل بيت، از مصادر و مدارك فريقين ، قابل اثبات است. يكى از حكمت هاى وجود چنين مفسّرانى در بين امّت، پايان دادن به نزاع ها و نيز برداشت هاى ناروا از قرآن است تا هر كس نتواند با استناد به قرآن، رأى يا مذهب خود را تأييد كند، يا از سر جهل، از قرآن ، تفسير نادرست ارائه دهد. اگر دكتر خالدى مى خواهد ديدگاه هاى شيعى و يا روايات آنان را نقد كند، شيوه پژوهشِ درست و منصفانه ، اين بود كه اين مبنا و ادلّه شيعه را درباره آن ، نقّادى نمايد . اكنون ببينيم ادلّه شيعه ، در اين باره چيست. ادلّه شيعه، به دو دسته كلّى قرآنى و روايى، تقسيم مى شود:

١ . ادلّه قرآنى

ادلّه قرآنى، آياتى متعدّد را در بر مى گيرد كه از قراين درونىِ اين آيات و روايات فراوان فريقين در تفسير آنها، به خوبى اين مقام براى اهل بيت اثبات مى شود. از جمله اين آيات، عبارت اند از : الف. آيه هفت سوره آل عمران : «وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَا اللَّهُ وَالرَّ سِخُونَ فِى الْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا ؛ كسى جز خداوند و راسخان در علم، تأويل آن را نمى دانند . آنان [راسخان در علم ]مى گويند: ايمان آورديم كه همه [ى آيات] از ناحيه پروردگار ماست» . راسخان در علم، كسانى هستند كه در مطلق علم، ثابت و پابرجايند و بر اثر رسيدن به حقيقت علم در همه امور، در هيچ موردى نظرشان دگرگون نمى شود. چنين افرادى، جز پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام نيستند؛ زيرا علمشان از وحى سرچشمه گرفته است و با قلبشان، حقيقت علم را يافته اند. اين نكته، با مطالعه در سيره اهل بيت عليهم السلام به خوبى نمايان است. هرگز ائمّه اهل بيت عليهم السلام ، درباره معناى آيه اى از قرآن، ترديد نكردند، در پاسخ به معناى قرآن درمانده نشدند و بر اثر مرور زمان، تبدّل رأى